België 2012

Vistrippers op weg naar Septon.

De 2012 Vistrip startte op vrijdag 31 augustus met de helft van de Vistrippersgroep die uiteindelijk richting België zou afzakken. Voor deze Vistripweek hadden zich 16 leden van de familieclans aangemeld die die laatste dag van augustus vertrokken naar het Vistriphuis in het buurtschap Septon, op enkele kilometers van het kleinste stadje van België, Durbuy.
Van de Beunkclan waren dat Eric, Hans, Marc en debutant Sander, de De Kleine clan werd vertegenwoordigd door Jan, Herman, Harry, Nico, Ralf, Nils, Hessel, Sjoerd, Jesse en 2e debutant Coen, Max van de Huibertsclan en Kjell van de Ainkclan. Een gewenst mooi aantal Vistrippers op deze 22e Vistrip naar (voor de 2e maal) onze Waalse zuiderburen.
Zo rond het middaguur werd de eerste groep vertrekkende Vistrippers bij Herman ontvangen door Ineke met een bak koffie, thee en eigen gebakken appeltaart. Het voordeel van deze geplande Vistrip dichter bij huisbasis Zwolle is dat er leden van de familieclans voor een paar dagen langs kunnen komen omdat hun schema een hele week Vistrippen niet toestaat. Dat gold deze week voor het overgrote deel van de Vistrippers. Tien leden van de familie konden om uiteenlopende redenen niet de volle zeven dagen aanwezig zijn. De ene Vistripper hoefde slecht twee dagen te missen, anderen konden slecht twee dagen blijven. Maar het zegt voldoende over dit familiegebeuren dat deze Vistrippers er graag dit retourtje van ruim 600 km voor over hadden om zicht bij de Vistripfamilie te kunnen voegen.

Na de eerste pitstop bij Herman & Ineke vertrokken Jan, Herman, Harry, Hessel, Jesse, Kjell, Sander en Marc als eerste groep naar ons riante onderkomen in Septon. In de Tom-Tom’s en overige ingebouwde navigatie apparatuur werd Septon als reisdoel ingetikt en werd er zo rond 13.30 uur afscheid genomen van het thuisfront en koers gezet naar Wallonië.
Volgens de verschillende merken navigatie hulpmiddelen zou de trip (zonder koffiebreak) zo’n 3½ uur duren, en dat over 315 km. De regelmatige lezer van de Vistripper story’s zal het allerminst verbazen dat deze voorspellingen van de reistijd BIJ LANGE NA niet zou worden gerealiseerd. De snelste van de 4 voitures was coureur Hessel. Deze De Kleine deed er zo’n 4½ uur over, maar was via Mönchengladbach gekomen, had vervolgens kort het Bayerischer Wald aangetikt, maar was dankzij de BMW 6 toch als eerste bij het Vistriponderkomen.
Tweede waren de Beunken, een half uur later, dankzij het détour advies van de Madame in de routeplanner dwars door Arnhem , Nijmegen en de villawijk van Liège (en dan heb je ook nog de mazzel dat je een fraaie Belgische oplossing voor een snelwegpleeprobleem tegenkomt, zie foto). Kort voor 19.00 uur arriveerden de laatste Vistrippers, wat op zicht niet verwonderlijk was want daar zette Herman de route uit .........en jullie weten wat dat al aan hilarische routes heeft opgeleverd in de 22 jaar Vistrippen. Ook de camper van Sjoerd had de nodige problemen moeten overwinnen om de heuvels van de Belgische Ardennen te tackelen. Die camper was namelijk tot het nokkie afgeladen met Vistrippersspullen + voorraden waardoor hij over iets steilere Ardennentoppen en diepere Ardennendalen met de bodemplaat de weg raakte omdat de schokdempers hun maximale vering hadden overschreden.
Maar goed, ”Nous étions arrivés” wat op zich al een hele prestatie was.

Hessel, Jesse en Kjell waren zoals gezegd de eerst arriverende Vistrippers en werden ontvangen door (wat een week later bij vertrek bleek) le femme de ménage. Toen de Beunken niet veel later aanklopten werden ze ontvangen door een zeer enthousiaste Hessel die al een rondleiding door het riante Vistriphuis van madame de ménage had gekregen. Hessel was minder enthousiast over de verbale kwaliteiten van de madame:

Hessel: “ wat een fantastisch huis, ze heeft ons al alles laten zien, maar ik snap geen r… van wat ze zegt, ze spreekt alleen Frans”!
Madame de ménage: ’’ bon après-midi Monsieur, Bienvenue dans la Villa Bellevue, nous pouvons même traiter les affaires financières’’
Marc: “ bonjour Madame,.......Uhhhh.......Je ne parle pas français.......vous parlez Nederlands’’?
Madame de ménage:’’ Uhnn.......non......un klein betje nedderlaaands’’!
Hessel: ja dat bonjour en dat Oui - Oui begreep ik ook nog wel…maar de rest van wat ze zegt komt niet binnen’’!
Marc: “ nou dat wordt dan met handen en voeten, ....we komen er wel weer uit denk ik ’’!
Madame de ménage:’’ Oui - Oui, bien sûr,.......we kgaan et probeeeere’’!

Na een goed kwartier waren de zaken rondom de borg, de sleutel en de vertrektijd op vrijdag op communicatief improviserende wijze afgerond, overgedragen en uitgelegd, waarna de Vistrippers en Madame de ménage afscheid namen.

Madame de ménage: “Je vous souhaite une bonne fête et vendredi jusqu'à la semaine prochaine’’!
Vistrippers:’’ Merci et au revoir”!

Hessel gaf vervolgens de Beunken de tour door Villa Bellevue en begon beneden bij het zwembad met sauna. Dat zag er perfect uit, dat had Vistripper Eric weer goed uitgezocht op het www, dit zag er nog beter uit dan de beelden op internet beloofden. Riante keuken met afwasmachine en koelkast die automatisch ijsblokjes produceerde. Die laatste werd de komende Vistripdagen het favoriete keukenapparaat van de Baco liefhebbers.
De kamers waren ruim van opzet en we hadden 3 badkamers tot onze beschikking. Mooie grote tuin met terras en BBQ. Strak blauwe lucht boven het bosrijke panorama, en de weersvoorspelling voor de komende Vistripweek was ook prima. Dat wordt weer een Vistripweek genieten. Het leven hier in Septon had op deze eerste Vistripdag weer een dusdanig aantal positieve kanten, dat pessimisten er moedeloos van zouden worden.

Toen alle Vistrippers binnen waren, de spullen waren uitgepakt en de voorlopige kamerindeling was gearrangeerd werd het tijd om het stadje Durbuy te gaan opzoeken voor een eerste kennismaking. De Vistripperslijven snakten naar een lekker koud plaatselijk gebrouwen biertje, en ook de magen konden een welkome culinaire traktatie van een Durbuyse chef-kok zeer waarderen.
Vanuit onze tuin hadden we zicht op een oud kasteel en die had veel weg van het kasteel op de plaatjes van Durbuy die we hadden gezien op het www. Dat was dichterbij dan gedacht en dus stelden enkele Vistrippers voor om dan maar te voet richting Durbuy te gaan, dat moest hooguit 5 minuten lopen zijn. Volgens de beschrijving van Septon e.o. bevond het Vistriphuis zich echter op enkele kilometers van Durbuy, dus dat kasteel kon niet het beroemde kasteel van Durbuy zijn. We besloten geen risico's te nemen en bemanden de auto’s. Sommige Vistrippers blinken nou niet bepaald uit in hun fysieke (lees conditionele) vaardigheden en daarom werd een voettocht van enkele kilometer als niet wenselijk getypeerd.
Dat kasteel om de hoek bleek inderdaad niet bij Durbuy te horen, dat was een filiaal van de (naar wij dachten aan de jurken te kunnen afleiden) Hare Krishna te zijn. Dat Hare Krishna werd later die avond aan de dinertafel natuurlijk omgedoopt in de ‘Harry Krishna’ leefgemeenschap, en Harry was eigenlijk best trots op deze spirituele wijding. Een Belgisch kasteel + spirituele leefgemeenschap dat jou naam draagt, dat gebeurt je niet iedere Vistrip. Dat kwam toch aardig in de buurt van de kroning tot Champion Vistripper,.........al blijft die titel onaantastbaar wat betreft ultieme Vistrippersuitdaging.
Voor de geïnteresseerde Vistrippersite bezoeker, die leefgemeenschap wordt als volgt omschreven op het www:

In het hartje van de Belgische Ardennen, vlakbij Durbuy, ligt het sprookjesachtige kasteel van Petite Somme. Het kasteel heeft een lange geschiedenis en biedt nu onderdak aan Radhadesh: een spirituele leefgemeenschap. De nieuwe bewoners hebben het kasteel grondig gerestaureerd en omgetoverd tot een ware spirituele oase. Het kasteel is inmiddels uitgegroeid tot een van de belangrijkste bezienswaardigheden van de Ardennen en is elke dag open voor bezoekers. Maar het kasteel biedt ook nog meer faciliteiten, zoals een restaurant, een gastenhuis, een Indiase boetiek, een kunstatelier, een bakkerij en maar liefst twee speeltuinen. Het kasteel ligt in een bosrijk gedeelte in een van de aantrekkelijkste vakantiegebieden in de Ardennen. Een bezoek aan Radhadesh is daardoor een ideale basis voor uitstapjes naar een van de vele andere toeristische attracties in de omgeving, zoals het stadje Durbuy. Radhadesh Gemeenschap: ‘Radhadesh’ is een spirituele leefgemeenschap die in 1979 is opgericht in het Château de Petite Somme – een prachtig 19de eeuws kasteel in de Belgische Ardennen. Het landgoed is bijna 47 hectare groot en bestaat onder meer uit weilanden en bossen. In de gemeenschap leven ruim 100 mensen. Radhadesh is een non-profit organisatie en wordt bestuurd door een algemene democratische raad. Het is het belangrijkste centrum van de Internationale Gemeenschap voor Krishna-bewustzijn in de Benelux.
In 2012 werd door een groep bezoekers, zich noemend " de Vistrippers’’ uit Zwolle, een verzoek gedaan om de spirituele leefgemeenschap om te dopen in de " Harry Krishna’’ leefgemeenschap. Aan dat verzoek kon helaas geen gehoor worden gegeven omdat onze Radhadesh leefgemeenschap de lijfspreuk van Vistripper Harry; " Ik leg de lat lekker hoog, dan kruip ik er makkelijk onderdoor ’’ niet als primaire spirituele leefregel kon implementeren.

We zagen al snel dat Septon bestond uit niet meer dan een bungalowpark, een kasteel annex klooster en een paar boerderijen welke we na een paar keer gas geven al ruim achter ons lieten. Een paar minuten en bochten later reden we Durbuy binnen. Het karakteristieke kasteel van Durbuy torende hoog boven het stadje uit. Maar goed dat we niet waren gaan lopen, dan was het ons niet gelukt voor zonsondergang aan aan tafel te schuiven. Het woord ‘’pittoresk’’ moest speciaal zijn uitgevonden voor de omschrijving van de nauwe straten van dit (volgens de inwoners) kleinste stadje van de België. Die straatjes konden zo zijn gekopieerd van een schilderij van onze Anton Piek.
In de Beunk auto volgde een kreet van herkenning bij het binnenrijden van Durbuy:

Sander: “verrek, dit ken ik, hier ben ik van ‘t zomer geweest.
Marc: “.....?.....je kent dit........ben je hier al wezen vissen?
Sander: “ neeee, niet vissen, ik heb hier een paar dagen op een camping gestaan, en hier hebben we gegeten”!

Ondertussen zochten we onze weg door krullende en bollende straatjes en zo kwamen we al gauw uit in het centrum van het stadje dat bestond uit een binnenplein met daaromheen wat veel weg had van een bonte verzameling restaurants en hotels.

Jammer, een beetje te toeristisch.

Dat ondervonden we al snel toen we naar een parkeerplek zochten. In dit laatste weekend van de zomervakanties was het een woud van auto’s, amper een stekkie te vinden. Nadat iedere Vistrippersauto een zeldzaam plekkie had gevonden om zijn auto tussen te wurmen kwamen we elkaar weer tegen op het binnenpleintje. Na een kleine wandeling zochten we een restaurant met terrasverwarming. Het was al aardig afgekoeld en boven de Vistripperstafel voor 8 personen kwamen die heaters zeer van pas. Allereerst kwamen de biertjes, wijn en cola’s op tafel en werd geproost op een succesvolle Vistripweek. Op de kaart werden Steaks, Mosselen en Pizza’s uitgezocht waarna het tweede biertje kon doorkomen.
Het gespreksonderwerp kwam na het stokbrood met kruidenboter op het programma voor de volgende Vistripdag, op welke stek zouden de hengels van de Vistrippers te water worden gelaten. De Beunken hadden een A4 met visstekken gemaakt welke binnen een straal van 5 km van ons Vistriphuis en langs het riviertje de Ourthe stonden aangegeven:

Op zaterdag zouden we één van deze stekken opzoeken en is gaan kijken of er de beloofde Barbeel en Kopvoorn te haken waren.
De Steaks en Pizza’s kwamen door en waren prima, alleen had Jan wat problemen met zijn mosselen. Die waren niet van plan om na de kookinstructie van de chef-kok open te gaan, en dan is het lastig mosselen eten. Dat pannetje kon terug naar de keuken waarna Jan niet veel later alsnog kon gaan genieten van z’n mosselmaaltijd, zonder om een hamer en aambeeld te hoeven vragen.
Na een bakkie koffie met cognac of warm bakkie thee werd afscheid genomen van onze gastheren en dames en werd besloten de rest van de afzakkertjes thuis te gaan nemen. Harry had de afgelopen week in Zwolle zijn voorraad Vistripvideo’s uitgebreid met nog onbekende Vistripbeelden en die gingen we maar is ff bekijken op onze riante witleren hangbank.
Of die hangbank aan het eind van de Vistripweek nog wit zou zijn werd al ernstig betwijfeld toen de Vistrippers zich thuis voor de LCD hadden geïnstalleerd. We waren al blij wanneer het bij ‘gebroken wit’ zou blijven, die € 500,-- borg wilden we vanzelfsprekend niet compleet verspelen.
De Vistripbeelden die Harry voor het eerst op digitaal beeld had overgezet werden bewaard voor één van de komende Vistripdagen wanneer er een grotere groep Vistrippers voor de buis zou plaats kunnen nemen. De eerste beelden die Harry vertoonde waren die van de 1994 Vistrip (met de navigatieblunder van Herman) waarna die van 1995 volgde (Ad met een Bacotje na een nacht doorvissen + de glijbaanstunt van Aadje). Het zou weer een latertje worden deze eerste Vistripdag. Dat was in het bijzonder te zien aan de fles Bacardi. Die zou de eerste uurtjes van de zaterdag net niet droog komen te staan. Zolang dat ook maar niet het geval was met het zwembad (!) zagen de Vistrippers dit als een luxeprobleem.

Weer een prima start van de eerste Vistripdag. Nog wel geen vis op het droge, maar daar zou de volgende dag aan gewerkt gaan worden..........maar zo de traditie wil hadden de eerste Vistripstickers hun plekkie al wel gekregen:

De eerste vissen uit de Ourthe.

Wanneer je een zwembad in je Vistriphuis hebt waarom zou je dan een douche in je kamer gebruiken was de mening van enkele Vistrippers deze vroege zaterdagmorgen. Ze doken vanuit hun nest het zwembad in waar het water zo’n 24°C was en dus prima te doen. Dat was anders wakker worden dan……laten we zeggen het jaar van de Vistrip op Trust camping in Denemarken. Wat dat betreft gaan we er in de loop der Vistripjaren wel op vooruit.
Het ontbijt stond voor iets over 9 uur op tafel en bestond uit de uit Zwolle meegenomen voorraden + het 7 minuten gekookte eitje van Vistripper Marc. Tijdens de VistrippersBBQ bij Herman na de forellenvisdag van een paar weken terug hadden de Vistrippers hun lijst met aan te schaffen voorraden van Eric ontvangen. Zodoende was alles geregeld en waren we dit weekend van alle gemakken en geneugten voorzien.
Buiten was de Belgische hemel boven de heuvels rond Septon wolkeloos wat een prima start van de eerste Vistripdag beloofde.
Toch was het onder het ontbijt niet alles koek, jus en ei. Vistrippers Harry en Jan waren (voorzichtig uitgedrukt) niet al te spreken over de kamerindeling. De beide broers hadden de kamer met bed maatje XXXL toebedeeld gekregen maar waren daar niet onverdeeld enthousiast over deze zaterdagmorgen. Ze hadden vrijwel geen oog dichtgedaan om reden die varieerden van ‘onbedaarlijk hard snurken’ tot ‘het maken van wandelende bewegingen’ tijdens de slaap, en zo gingen er nog diverse slaapbeperkende activiteiten over tafel. Harry was midden in de nacht dan ook op de witleren bank beland (jullie begrijpen, die was na 1 Vistripdag al gebroken-wit) en vertelde dat hij voor de zaterdagnacht op zoek zou gaan naar een andere slaapplek. Harry zou zijn slaaptekort later die Vistripdag ruimschoots inhalen, maar daarover later meer.

Opzoek naar informatie over sportvissen in de omgeving van Durbuy waren we op diverse sites gewaarschuwd voor het feit dat de controleurs van vispassen in België hun salaris, bonussen en pensioenuitkeringen meer dan waard zijn. Er werd opgetekend dat deze dienders van het vissersgilde bij het ontbreken van de juiste vergunning (zie image) al je visspullen confisqueerden, die je vervolgens bij het commissariat de police kon terugkopen…… na het voldoen van een boete van rond de €250. Daar hadden we geen zin in en dus werd als eerste een bezoek gebracht aan het plaatselijke Postkantoor. D’r zat er een in Barvaux en dat kwam goed uit, want de visstek van de dag die we bij het ontbijt hadden aangevinkt was bij de sluis van het riviertje de Ourthe, in Barvaux. Omdat Hessel, Jesse en Sander alleen dit weekend konden blijven hadden we een visstek op de kaart gezocht waar voor alle Vistrippers (op zwiepende haak afstand van elkaar) plek was. Dat was wel zo gezellig. Voor vertrek was onze inschatting dat we ruim voor 11 uur de eerste dobbers en voerkorven in de Ourthe zouden gooien (al dan niet bevestigd aan een vislijn, dit was sterk afhankelijk van het feit welke Vistripper in actie kwam!!!).
Maar helaas, daar dachten onze Franstalige zuiderburen heel anders over......dat kwam zo.
Marc had het adres van het Postkantoor van internet geplukt en na een kwartiertje reden we Barvaux Sur Ourthe binnen en niet veel later de Route de Marche opzoek naar nummer 35.......hoe difficile, pénible ou ennuyeux kan het zijn! Beetje malchance oftewel manque de pot, we misten het Postkantoor doordat het achter een rij bomen verscholen lag, en reden er een paar huizenblokken voorbij. Marc heeft een hekel aan zoeken en parkeerde bij een benzinestation om ff te vragen:

Marc: “allô, spreekt u Nederlands”?
Monsieur pompiste: “qu'est”?
Marc (daar gaan we weer, niet dus): “Bonjour, je cherche le Postkantoor ”?
Monsieur pompiste: “qu'est”?
Marc (zinloos die 2 jaar Frans op de H.A.V.O) : “je cherche le Postbureau ”?
Monsieur pompiste: “qu'est, non, Je ne sais pas”?

Er kwamen klanten binnen en monsieur werd ongeduldig……

Marc (dat wordt niks, die gozer is hier waarschijnlijk gisteren komen wonen, maar is ff buiten vragen)
Marc: “ Bonjour, je cherche le Postbureau ”?
1e client: “qu'est, non, Je ne sais pas”?
Marc: “ Bonjour, je cherche le Postbureau ”?
2e client: “qu'est, non, Je ne sais pas”?
Marc: “ Bonjour, je cherche le Postbureau ”?
3e client: “qu'est, non, Je ne sais pas”?
Hessel: “ hé Beunk, weet je het al”!
Marc: “....... Fransen, ze weten hier helemaal niks, ze hebben gewoon een hekel aan Hollanders, volgens mij begrijpen ze me wel maar vertikken ze het me ff te helpen die dwarrels”!

Die indruk kregen we deze Vistripweek vaker, er lopen daar Walen (lees halve/hele Fransen) rond die zodra ze een Hollands accent horen het vervolgens vertikken je te helpen. Na nog een paar passanten gevraagd te hebben met eenzelfde resultaat tot gevolg; ...“qu'est, non, Je ne sais pas”.... stapten we weer in de auto om ons geluk maar eens te gaan zoeken in Barvaux. Daar trof Marc een Nederlands sprekende terrasbezoeker die de Vistrippers vertelde dat ze wel goed gereden waren, maar 100 meter voor het benzinestation moesten zijn!
Daar word je toch kriegel van, dat hele behulpzame groupement bij het benzinestation kon het Postkantoor werkelijk zien liggen maar vertikte het ons te helpen. Die toeristenbelasting gingen we eerst maar is ff terugvorderen daar op dat Bureau de Poste!

Daar ging het vervolgens nog ff door met toeristje het leven lastig maken. We hadden ons voorbereid op het aanschaffen van een visvergunning en hadden het noodzakelijk identificatiebewijs + creditcard bij ons. Op zo’n identificatiebewijs staan o.a. je naam, adres en woonplaats. Wat denk je dat we van die mejuffer achter het kogelwerend glas (nu snappen we waarom) moesten doen………je raadt het nooit……onze naam, adres en woonplaats OP EEN PAPIERTJE SCHRIJVEN!!!!

Madame grincheux Bureau de Poste: “Vous devez écrire votre nom, adresse et lieu de résidence”!
Hessel: “ maar lieve schat, dat staat daarop”!

Aan de intonatie van Hessel z’n stem konden de Vistrippers afleiden dat het kogelvrije glas niet lang meer voor voldoende safety zou kunnen gaan zorgen......!!!

Madame grincheux Bureau de Poste: “Je comprends que vous ne le faites pas”!
Vistripper: “......vind je het gek dat we zoveel Belgenmoppen over jullie hebben”!
Madame grincheux Bureau de Poste: “qu'est" ?

En zo ging dat nog even door, want bij het afrekenen werkte niet één creditcard van de Vistrippers waardoor pinnen onmogelijk was. Gelukkig, we hadden de flappen nog. Het werd er zelfs gezellig geinig voor de balie, wat Madame grincheux Bureau de Poste nou weer niet kon waarderen waardoor het werktempo nog verder zakte. Intussen stond er een rij van 8 Vistrippers + 6 Walen de productiviteit van Madame grincheux Bureau de Poste te bewonderen. En die 6 Walloniërs kregen het steeds beter naar hun zin ACHTER IN DE RIJ.
Vrolijke flierefluiters daar in de Waalse Ardennen.
Jullie begrijpen dat we die toeristenbelasting ook niet terug kregen, maar een Vistripper op een Vistrip krijg je niet lang uit z’n goede humeur. Op de stoep van het Bureau de Poste scheen de zon vol op de Vistripperskruin, de visvergunning was binnen, ên routé richting visstek......bonjour et votre merci !!!

De visstek was snel gevonden bij de brug van Barvaux. We hadden in dit weekend gekozen voor de stek bij de stuw omdat we dan weinig last zouden hebben van langs peddelende kano’s. Die werden voor de brug uit het water genomen omdat daar het eindpunt was van kanotochten die stroomopwaarts waren gestart. De auto’s konden we kwijt op een mooie ruime parkeerplek op amper 50 meter lopen van de Ourthe. Eerst ff het water checken want de afgelopen weken had het weinig geregend in de Ardennen. Tot onze opluchting zagen we dat er redelijk wat water voor de stuw stond waardoor het over een stuk van ruim 200 meter wat rustiger stroomde. Vissen met een dobber garandeerde dus geen gedwongen actieve vismiddag. De dobber kwam hooguit 1 maal in de 5 minuten voorbijdrijven. Stroomafwaarts van de stuw stroomde de Ourthe een paar km/uur sneller en was het water hooguit een halve meter diep.
Zes Vistrippers kozen voor een stek op dit viswater van de Ourthe, Hessel & Jesse zochten een wat minder bebouwde stek. Ze waren alleen dit weekend in België en wilde maximaal genieten van de bosrijke natuur en zochten een meer natuurlijke visstek.
Herman koos een stek voorbij de stuw op het hard stromende water, de andere Vistrippers gingen voor het diepere deel voor de stuw. De hengels werden opgetuigd met dobbers en voerkorven, Kjell ging direct voor de grote maat en deed een plug aan de werphengel op jacht naar een snoek.
We zagen wel veel heel klein grut vlak onder de kademuur zwemmen, maar verder was er nog weinig actie in het water te zien en sprongen de forellen je ook nog niet om de oren. Het eerste uur werden alleen wat kleine tikkies gezien en kwam er af en toe iets wat leek op een Schele Pos aan de haak boven water. Voor de middag stond de daywinner van dat moment op een kleine 15 cm.

Na de lunch koos Marc voor een stek verder stroomafwaarts waar het water in de loop der tijden een wat diepere geul in de Ourthe had uitgesleten. De vistactiek werd de Ierse manier met een ‘Bouncing Betty’ en maïs aan de haak. De eerste tikkies lieten in ieder geval zien dat er vis op de stek zat, maar eerst was er een andere Beunk die succesvol was. Sander kwam op Marc z’n stek melden dat hij net een mooie forel had gehaakt, maar ook verspeeld. Hij had het schepnet niet gebruikt en de gok genomen de forel voorzichtig aan de 0.12 mm lijn op de kade te tillen. Dat was hem bijna gelukt maar net voor de forel op het droge zou belanden.......maakte hij nog een laatste salto waardoor de lijn knapte de forel weer in de Ourthe belandde. Daar ging Sander z’n daywinner vis en kans op een sterk debuut op z’n 1e Vistrip. De Forel werd geschat op een ruime 40 cm wat een behoorlijke maat was voor dit merk op de Ourthe. De eerste les had Sander op zijn 1e Vistripdag begrepen, schepnetje naarst de visstoel !!!!
De daywinner zou alsnog uit het Beunkteam komen want niet veel later haakte Marc in de stroming een mooie Kopvoorn. Hij had al een paar behoorlijke rammen op z’n hengeltop gehad maar de vis was lastig te haken. In die harde stroming zijn die vissen in topconditie en levert een drill van zo’n grote kopvoorn een leuk gevecht op. Marc was alleen met een hengel, onthaker, 1 blik maïs maar zonder meetlint op pad gegaan. Om z’n vangst te laten controleren en opmeten moest hij met de vis in de handen in de sprint richting andere Vistrippers, anders wordt een daywinner of Championvis vanzelfsprekend niet geaccepteerd als geldige vangst.
Na honderd meter (in + 12.45 sec.) kwam hij op de visstek van Herman die gezelschap werd gehouden door Jan. Ze spraken hun goedkeuring en waardering uit over de maat Kopvoorn, 46 cm schoon van de haak. De rest van de visdag werden en nog enkele kleinere vissen gehaakt en had Harry vooral z’n gemiste nachtrust ingehaald dankzij z’n riante visstoel annex hangmat (zie foto).
Tijdens de Vistripdag was er contact gehouden met het thuisfront waar Eric en Hans in de startblokken stonden om richting België te vertrekken. Ze hadden namelijk de BBQ spullen voor deze zaterdagavond bij zich en gaven door dat ze dachten zo rond 19.00 uur bij het Vistriphuis te arriveren.
Iets na vijven waren de Vistrippers wel uitgevist (de koelboxen waren leeg) en werden de spullen ingepakt. Het was nog stralend mooi weer dus na deze dag in de zon hadden de meeste Vistrippers wel zin in een frisse duik in ‘ons’ zwembad. Herman, Kjell en Marc waren nog niet uitgevist en gingen nog ff kijken op een andere visstek van de Vistripstekkenkaart.
Ze gingen stek 5 checken, een stuk op de Ourthe met snel stromend water en enkele rustige keerwater stukken. Het was een mooi deel van de rivier met kleinere kiezelstenen, en waar met grotere stenen wat dammen waren gemaakt waardoor diepere delen waren gecreëerd. We kregen de indruk dat deze kunstmatige dammen gemaakt waren met het oog op het bevaarbaar houden van de Ourthe voor de kanoërs. Op de eerste stek van de dag hadden we geen last gehad van langs peddelende kanoërs maar laat op de dag kwamen er op deze stek een paar ‘handigers’ voorbij. Aan hun peddeltechniek was wel te zien dat dit (heel verre) achterblijvers waren, want zelfs op dit rustige water waren ze amper instaat met de neus in stroomafwaarts richting te blijven dobberen. Op de stek werd ook gevist door enkele vliegvissers, dan moest er dus vis zitten en lieten de Vistrippers zich niet verjagen door de kanoklanten. In de anderhalfuur vissen zou Kjell de grootste vis van de stek vangen (30+ cm kopvoorn) en bleef het bij Herman en Marc bij klein spul, maar ook weer een paar beste rammen op hun hengeltop. De BBQ stond rond 20.00 uur op het dinerprogramma en om deze niet mis te lopen pakten de 3 laatste vissers bijtijds hun spullen in. Een kwartiertje later hadden ze op het terras van het Vistriponderkomen hun eerste koele Biertje, Baco en Cola in de vingers.

Vistrippers 9 en 10 (Eric & Hans) kwamen volgens schema kort na zessen binnen en waren de eerste Vistrippers die de afstand Zwolle – Septon binnen routeplanner schema hadden afgelegd. Dat kwam goed uit want anders hadden we het vuur pas later in de BBQ kunnen opstoken. Gelukkig voor de magen van de Vistrippers kon Vistripperpyromaan Herman de briketten na de borrel in de BBQ mikken. Harry was intussen met de salades en zijn onvolprezen eigengemaakte knoflooksaus bezig. Hij werd vriendelijk edoch dringend verzocht minimaal ‘een emmer vol’ te produceren want de komende Vistripweek ging het vuur nog vaker in de BBQ waardoor de verwachting was dat er wel van een paar liter ‘Harry’s knoflooksaus ‘ zou kunnen worden genoten. Vistripperchefkok Harry had ook voor iedereen een gepofte aardappel maat XXXL klaargemaakt en die werd leeggegeten met een lepel en een eerste klodder knoflooksaus. En die knoflooksaus is ook echt KNOFLOOKSAUS, de buren zouden zelfs met de deuren en ramen dicht kunnen gaan meegenieten van de aroma’s die overwaaiden vanaf het Vistrippersterras.

Herman had intussen de briketten roodgloeiend gestookt en konden de (Nils)Steaks, (Jesse)Kalfsworsten, (Kjell)Hamburgers en Satés op het rooster. Biertje, Baco+ijs, Wijntje, Cola erbij, dat was weer prima uit te houden daar boven het zwembad. Aan de grote dinertafel kwamen weer de nodige Vistrip en DE Kleine kroeg story’s over tafel, Herman werd ondertussen geprezen om zijn BBQ kwaliteiten, Harry z’n emmer knoflooksaus kwam voor de helft leeg, en de ijsblokproductie van onze koelkast maakte overuren.........kortom, er werd genoten van een lang Vistripdiner.
Natuurlijk werden de visplannen voor de volgende dag nog besproken. Zondag zou de laatste Vistripdag voor Hessel, Jesse en Sander worden. Er werd afgesproken om nog een tweede Vistripdag met z’n allen op één stek te gaan vissen, en op een stek waar veel vis te vangen was. En ja, dan zoeken Vistrippers een visstek waar die beesten geen kant op kunnen + in groten getale aanwezig zijn.........juist, een forellenvijver!
Max had intussen laten weten dat hij die zondagmorgen vroeg uit Noord-Holland zou vertrekken en probeerde er rond 10.00 uur te zijn. Dan zouden we met 11 Vistrippers de forellenvijver in Bra opzoeken, volgens de routeplanner zo’n 45 minuten van Septon rijden. Het diner voor de zondagavond stond dus ook vast, die vers gevangen forel gingen op de BBQ.
Het zelfvertrouwen voor wat betreft de vangst van de dag is onveranderd groot bij Vistrippers en dus was er geen plek voor een plan B. Geen forel betekende geen BBQ, en dan werd het waarschijnlijk plan C ergens in een plaatselijk restaurant.
Ver nadat de zon achter de Ardennenheuvels was gezakt werd de BBQ afgesloten met een dessert van 5 soorten ijs + slagroom waarna de gebroken witte hangbank (wanneer zou die bank de volgende kleurschakering krijgen die op gebroken-wit volgt?) opgezocht voor deel 2 van Harry’s video verzameling. Hij had de beelden van de eerste Vistrip uit 1990 teruggevonden en de eerste bewegende beelden leverden de volgende reacties op:

Hessel: “......verrek dat ben jij Pa,.....nog geen grijs haartje”!
Herman: “ach, jullie zien, ik ben niet veel veranderd”!
Eric: “ben jij dat Marc, leuk haar had je daar….en je was goed gecamoufleerd in die leger outfit”
Marc: “ja, ja, outfit van sportinstructeur lichting 85-1”
Harry: “verrek,..... is dat Henk......?!”

........waarna Herman (steeds wanneer Henk in beeld verscheen) een nagenoeg perfecte Brabantse ‘Henk imitatie’ weggaf. Helaas zijn er geen beelden van gemaakt en valt dit hilarische optreden niet na te bootsen in dit verslag.
De jongste generatie haakte als eerste af en zocht z'n nest op toen de Vistrippers van het eerste uur de 1994 en 1995 beelden nog een keer gingen bekijken. De laatste beelden van de Ierland avonturen kwamen na middernacht over het scherm en zo kwam er na een laatste afzakkertje een gemoedelijk einde aan de tweede Vistripdag op Waalse visbodem.

Forellenvijver leeggevist.

Een voordeel van Vistrippers die maar een weekend blijven is dat ze vroeg uit hun nest duiken om er voor te zorgen dat ze maximaal kunnen genieten van hun Vistripdagen. 9.00 uur waren naast Herman en Marc (die zijn altijd vroeg bij de pinken omdat ze bang zijn dat de ander er al vandoor gaat) Hessel, Sander en Jesse de ontbijttafel aan het opbouwen. Een klein halfuur later waren de eitjes weer medium rare en hadden de meeste Vistrippers hun benen onder de tafel geschoven. Onder het ontbijt belde Max, hij was onderweg en verwachte rond 10 uur binnen te stappen. De Vistripgroep zou met Max erbij op 11 Vistrippers komen.
Tijdens het ontbijt zette één van de De Kleine Vistrippers de volgende strofe in:

Een de Kleine Vistripper: “er is er één jarig hoera-hoera-hoera”!
Alle Vistrippers: “dat kun je wel zien dat is Nicoooooooooooooooo”!

De Champion Vistripper van 2011 was er nog niet bij omdat hij deze zondag zijn 62e verjaardag vierde en bijzondere reden had om dat in Zwolle te doen. Wanneer de kater het toeliet zou hij een dag later vroeg vertrekken samen met zoon + debutant Coen en Vistripper Nils.

Het plan voor vandaag was om de hengels te gaan uitwerpen in een forellen put & take, in beter Waals; vissen in een Étang Trout repeuplement. Bijkomend voordeel (naast de gegarandeerde vangst van vissen) was dat we geen visvergunning nodig hadden. Omdat je in België in eigen persoon aanwezig moet zijn bij het aanschaffen van een visvergunning hadden we voor Eric, Hans en Max geen vergunning kunnen regelen.
Marc had in voorbereiding op de Vistrip een forellenvijver op het www gevonden op ruim 45 min. rijden van Septon, de Pêcherie in Bra-Sur-Lienne.
Een stuk dichterbij, vlak voor Barvaux zat er ook één bij een plaatselijke camping. Die hadden we vanaf de weg zien liggen maar dat viswater zag er troebel uit en de hele visdag dat lawaai van langs vliegende auto’s om je oren: “non, merci “!

Eerst maar ff bellen naar de Pêcherie om te horen of we op zondag welkom waren, en op welke tijden er gevist kon worden. Gelukkig sprak de gastvrouw van de Pêcherie een beetje Nederlands en vertelde dat er op zondag gevist kon worden. Ze waren wel wat later open, we konden vanaf 12.00 uur het terrein op. Dat kwam mooi uit, dan hadden we zat tijd om Max nog ff een bakkie te laten doen waarna er na de middag in Bra-Sur-Lienne op forel kon worden gejaagd.
Marc vertelde Madame Pêcherie dat de Vistrippers met 11 man zouden komen waarna de Madame nog werd verrast met Herman z’n standaard vraag:

Herman: “Je fume une pipe, is dat OK” ?

Marc kreeg geen reactie dus dat zou wel OK zijn in de openlucht daar in Bra!
Nadat de uitgebreide ontbijttafel af, en de afwasmachine ingeruimd waren kwam Max onder de koffiebreak binnenzetten. Na de ontvangst vulde hij de voorraad van de Vistrippers volgens opdracht aan met de nodige knabbels, en de fles Havanna Rum werd ook met gepaste waardering ontvangen. De koelboxen waren intussen voorzien van foerage voor 11 Vistrippers en werden samen met de hengelspullen e.d. van de Vistrippers in de camper van Sjoerd gestouwd.
De routeplanner van de aanvoerders van de Vistripcolonne (de Beunken) had wat problemen met het lokaliseren van het gehucht Bra-Sur-Lienne. Het zou uiteindelijk resulteren in een kortste route die een ‘minst snelle langste’ werd , en het laatste stuk noodzakelijkerwijs vanaf de ouderwetse kaart moest worden uitgestippeld (wat hebben we toch veel opgestoken van die dienstplicht). Onderweg werd Nico nog even gebeld om de felicitaties over te brengen en om te informeren of hij morgen nog instaat zou zijn om af te reizen. Op de achtergrond waren de verjaardaggeluiden al te horen en zei Nico dat hij nog zou laten weten wanneer hij en de rest van de familie op maandag zouden aankomen.

Iets na het middaguur kwamen we het terrein van de Pêcherie oprijden en dat zag er na een eerste analyse veelbelovend uit. Naast een grote vijver lagen nog een aantal kleinere vijvers , en we zagen niet al te veel zwiepende hengeltoppen. Langs het terrein van de vijvers stroomde een beekje waarvan het water door de forellenvijvers werd geleid waardoor het water goed helder was, wat de smaak van de forel weer ten goede kwam was onze ervaring. Eric liep richting Pêcherie accomodatie opzoek naar Madame en/of Monsieur Pêcherie. Hij liep als eerste Monsieur Pêcherie tegen het lijf. Die had een ongeschoren ruig voorkomen maar bleek een zeer aimabel mens die Eric in alle kalmte de spelregels en mogelijkheden van de Vistripdag voorlegde. De uitkomst was dat we een ‘eigen’ vijver kregen toegewezen waar de grijze Rambo een kruiwagen forellen in zou kieperen die we met z’n elven op de BBQ moesten zien te krijgen.
De visspullen werden ondertussen uit de camper gehaald waarna de Vistrippers hun stek rond vijver 4 zochten en innamen. Sander had zijn aas als eerste in het water liggen en nog voordat Rambo de forellen had uitgezet had Sander al een forel op het droge. Dat beloofde veel goeds. Gelukkig golden hier andere regels dan bij de forellenvisvijver op de Franse bergtop tijdens de 2011Vistrip. Daar moest je alle gehaakte forellen verplicht meenemen (en dus afrekenen). Hier mocht je zoveel vissen vangen als je wilde/kon, ook alle vistactieken + aas waren toegestaan (alleen zwemvliezen en harpoen waren niet toegestaan) , en dat alles voor de prijs van € 24 p.p. oftewel p.V.

Sander heeft toch het betere vissers instinct want hij had een stek uitgezocht bij een rooster waar het water onze vijver instroomde en dat bleek een hotspot voor de Beunkclan. Zoals gezegd mocht je met alle soorten aas vissen, dus de meegenomen wormen, meelwormen, maden, bijenlarven, trouviet en forelspinners boden de Vistrippers voldoende tactische varianten.
De meelwormen en bijenlarven werden het meest gewaardeerd door de forellen. Het was alsof je Nils een Steak voor z’n neus zet zullen we maar zeggen.........garantie op bijten!
Vooral het vangtempo bij de jongste generatie Vistrippers lag hoog. Jesse, Kjell en Sander vingen er meer dat 12 p.V.
Marc was wat minder succesvol. Die ging voor de forelspinners maar daar hadden de forellen pas zin in toen alle meelwormen en bijenlarven van het dagmenu verdwenen waren. Na een paar kleintjes was het Hans die de eerste joekel haakte. Hij pakte in kenmerkende vis-zithouding een Zalmforel van 56 cm en was daarmee direct koploper in het klassement van de Daywinner + Championship. De overige Vistrippers hadden het intussen ook prima naar hun z’n want dit was toch de meest favoriete manier van vissen voor de doorsnee Vistripper. In je visstoel, in de zon, biertje erbij, knabbel binnen handbereik, en vissen die geen kant op kunnen en die de hele dag zin hebben in je aas. De koelbox zat dan ook voor 3 uur al nokkie vol met forellen. # De rest van de middag werden de forellen teruggezet en kregen enkele forellen de ‘echte’ vrijheid terug. Vlak achter onze visstoelen stroomde het beekje en daar werden een stuk of 10 gevangen forellen in hun natuurlijke habitat uitgezet. Daar hebben we toch weer een wit voetje gehaald bij de dierenvrinden onder de site bezoekers. Zo af en toe komt er bij de Vistripwebmaster een dreigmail binnen in reactie op de Vistrippers-story en de You-Tube beelden. Een haakje in een vissenlip is voor sommige landgenoten min of meer te vergelijken met een Taliban strijder die een ongelovige aan zijn zwaard klieft. Wat hun betreft zijn Vistrippers synoniem aan de Taliban onder de sportvissers.
Vrinden van de dierenwereld, jullie zien, de Vistrippers geven ook nog wel eens wat terug aan de dierenwereld ( al maken we met die foto’s van de koelbox en het rijtje in de tuin natuurlijk weer wat minder vrinden stel ik me zo voor !!!???).
Aan het eind van de middag begon de vijver toch wat leeg, en de al gevangen forel gedresseerd te raken. Tijd voor Hessel om aanstalten te maken richting Zwolle te vertrekken. Sander en Jesse moesten om studieverplichtingen weer terug en namen afscheid van de Vistrippers.

Kjell had intussen een heeeel onschuldige oplossing bedacht voor het feit dat onze vijver wat minder beet opleverende. Hij ging tussen onze vijver en de daarnaast gelegen forellenvijver nr. 3 zitten;
....... prikte z’n aas aan de haak
....... deed de beugel van z’n molen omhoog en de vinger om de vislijn
....... zwiepte zijn hengel over z’n schouder naar achteren
....... en liet geheel per ongeluk z’n vinger te vroeg van de lijn schieten waardoor z’n aas in vijver nr. 3 belandde!?
Onder de kreet, “OH.....SORRY” !.......draaide hij z’n lijn + aas (verdacht) langzaam binnen......en HOPPA........een Forel aan de lijn.
Illegaal........maar het was er weer één.

Ja, die Kjell begint al aardig op een geroutineerde Vistripper van De Kleine te lijken. De Beunken vreesden met grote vreesde dat hij de ‘illegale’ genen van z’n Opa Herman had geërfd. Al doende leert hij de oudere generatie Vistrippers ook weer wat, want Max wist even later deze Kjell-techniek perfect te imiteren (en met eenzelfde resultaat). 17.00 uur was het sluitingstijd en kort daarvoor hadden we ook al de indruk gekregen dat onze kleine forellenvijver overbevist = doodgegooid was met dobbers van de Vistrippers. We maakten zo langzamerhand aanstalten om de visspullen in te pakken en richting Vistriphuis te gaan.
Monsieur Pêcherie kreeg bij het afscheid nemen nog de tip van de Vistrippers om iets van een keuken in te gaan bouwen op zijn complex, want een portie bitterballen of patatje was er bij de bezoekers uit Holland wel ingegaan. Helaas mochten we van Monsieur Pêcherie de gevangen forel niet terplekke schoonmaken omdat het beekje dat langs de vijvers stroomde de categorie 5 was toebedeeld. Volgens Monsieur Pêcherie hield dat in dat de Waalse hengelbond bang was voor besmetting van het water door het slachtafval. Dat werd dan thuis de boel vies maken. De terugreis ging een stuk rapper omdat de kaart en niet de routeplanner leidend werd. We zaten veel eerder en een stuk langer op de E73 waardoor we binnen 40 minuten aan het koude Biertje , Baco of in het zwemwater lagen.

Sjoerd en Marc gingen in de tuin de forellen ontdoen van hun ingewanden en Harry, Hans en Max zorgden voor de voorbereidingen in de keuken. Herman was druk bezig de hens in de BBQ te steken en zo liep alles naar wens op en rond het terras van het Vistriphuis. De sauna werd gebruikt in combinatie met het zwembad, we hadden een minder luxe plek kunnen uitzoeken.

Ralf had Harry eerder die Vistripdag laten weten dat hij op z’n motor was gestapt en richting zuiden was vertrokken. We zouden op hem wachten met het diner als hij voor 20.00 uur binnen zou zijn. Dat lukte Ralf ruimschoots, en met een naar eigen zeggen ‘rauwe reet’ stapte hij afgejakkerd binnen. Hij had een toeristische route door de Ardennen uitgezocht en dat had veel van z’n uithouding en doorzettingsvermogen (+ achterste) gevergd.
We waren de Vistripdag met 11 Vistrippers gestart, 3 familieleden waren vertrokken, 1 Vistripper erbij: .... 9 Vistrippers rond de BBQ.
We hadden 28 forellen voor 7 Vistrippers (Kjell en Nils vangen wel vissen, maar vinden ze bij voorkeur niet terug op hun bord) was wat aan de overdadige kant.
Twee vissen p.V. werden in de aluminiumfolie (+ kruiden + wijn) gewikkeld voor op de BBQ, de rest ging vacuüm in de koeling. Gebakken aardappelen, salades, stokbrood + knoflooksaus, het was weer genieten daar aan aan tafel. DE Kleine kroeg story’s gingen over tafel, en Herman werd ondertussen geprezen om zijn BBQ kwaliteiten (hij ontving zelfs een schouderklopje van het Beunkteam, bewijs hier op de bewegende beelden. Het tafelgesprek kwam zoals iedere avond ook weer op de visplannen voor de volgende (maan)dag).

Na de top vangst van deze Vistripdag werd de tactiek gezocht en besproken die er voor zou kunnen zorgen dat we ook uit die Ourthe meer dan 3 vissen p.v. zouden gaan takelen.

Herman, Max, Kjell en Marc gingen na het diner op een paar stekken voeren, dat werd toch gezien als optimale voorbereiding op een succesvolle visdag. Er werden 2 nieuwe visstekken op de kaart uitgezocht waar ze een paar blikken maïs gingen uitstrooien. Toen ze bij stek 7 aankwamen zagen ze dat er weinig water stond/stroomde maar stek 8 zag er veelbelovend uit. Dieper water onder de brug met snelstromende delen van de Ourthe een stukkie stroomafwaarts. Ze hadden voldoende blikken maïs bij zich om ook nog wat te voeren op de ruime stek met kleine kiezelstenen waar Herman, Kjell en Marc eerder hadden gevist.
Bij terugkomst had Harry de beelden van het visavontuur van de Beunken & Max in Canada opgezocht en werd, na een toast op Nico, de film die Monique ervan had gemaakt met veel goedkeurende opmerkingen & kreten bekeken. Dat moest toch de ultieme 25e jubileum Vistrip in 2015 worden werd er geopperd. Het record dat nog steeds in handen was van de Beunken Hans en Marc zou dan geheid sneuvelen. De nieuwe record Vistripvis zou er dan één van boven de 2 meter worden was de voorspelling onder de aanwezige Vistrippers.Na de beelden van Canada liet Kjell nog wat You-Tube filmpjes zien, en dat waren bewegende beelden van geinige ongelukkies als deze (click op play).

De hele dag actief aan het water en de uitgebreide maaltijd eisten rond middernacht hun tol onder de Vistrippers. Eén voor één dook z’n nest in op weg naar de vierde Vistripdag, de dag waarop 3 nieuw arriverende Vistrippers zouden worden verwelkomd.

Daywinner debuut van Coen.

Harry was als eerste aan z’n ochtend baantjes in het zwembad begonnen en na z’n eerste 25 baantjes kwam Marc z’n rust verstoren met een bommetje. Voor beide Vistrippers de ideale manier om wakker te worden. Andere Vistrippers hebben een hekel aan een dergelijke overgang van nachtrust – remslaap – ontwaken – kickstart – ontbijt. Die gaan voor een rustige changement tussen ontwaken en ontbijt. Daar hoort een warme douche tussenin te zitten en geen bak chloor. Laat nou net de productie van dat warme water deze maandagmorgen een probleem op te leveren. De Vistrippers die de dagen ervoor kozen voor een douche als start van de Vistripochtend kwamen deze morgen naar het zwembad. Daar was ook een doucheruimte maar na even de hand onder de douchestraal te hebben gehouden volgde er:

Max: “verrek, dit water wordt ook al niet warm” !
Harry: “is er boven geen warm water”?
Max: “nee” !
Marc: “Houston, we have a problem” !

Het enige warme water die morgen zat in het zwembad. Of de BelleVilla eigenaren hadden hun elektriciteitsrekening niet bijtijds voldaan en waren we de rest van de Vistripweek verstoken van gas, water en licht, of er was een probleem met de hardware van het Vistriphuis. Eerst maar ff het servicenummer van BelleVilla gebeld. Eric kreeg de eigenaar aan de mobiel en deze leidde hem naar een schakelpaneel aan de wand tussen woonkamer en keuken met daarop de nodige knoppen:

Eric: “ ja monsieur, .......die knop zie ik"
.........“nee, die staat off”
.........“OK, dat is de knop van het warme water in het huis”!?
Herman: “verrek, ik dacht dat al die knoppen van het licht zijn, ik kreeg dat ene licht bij de tafel gisternacht al niet uit”!
Eric: “Merci monsieur, we hebben het probleem gevonden en opgelost”!
Herman: “daar moet je een Belg voor zijn, een on/off knop voor een boiler tussen de lichtknoppen plaatsen”!?

Vrolijke start van het ontbijt, latere start voor de douchers met warm water. Nico belde onder het ontbijt dat hij een mooi feest had gehad en dat ze na de middag in Septon hoopten te zijn. Eric en Hans hadden een late start deze morgen en zeiden een rustige start van de dag te willen gaan maken rond het Vistriphuis en ze zouden wachten op Nico, Nils en Coen.

Sjoerd ging een wandeltocht door de bossen rond Durbuy maken, de overige Vistrippers ging vissen.

De inzetten werden gespreid, de De Kleine clan, Max en Kjell gingen voor stek 8 bij de brug. Marc zag het minder zitten met 6 man op die stek, daar was het te krap voor en hij ging zijn geluk proberen bij stek 5. Hans en Eric zouden later op de dag misschien ook nog een hengeltje gaan uitgooien en daar was voldoende ruimte voor op stek 5. Gedurende de Vistripdag zou contact worden gehouden, zou er op één van beide (voer)stekken goed worden gevangen dan kon er eventueel een changer de place van de stek worden uitgevoerd.

We waren door de voorraad maïs heen en dus gingen Vistrippers onder leiding van Harry naar de Marche in Barvaux. De geslonken voorraad werd aangevuld en de Vistrippers die nog geen visvergunning hadden konden deze ook gelijk gaan halen. Zo was de start die dag wat later en zaten de Vistrippers pas rond 11 uur op hun visstek.

Op stek 8 bij de brug zochten Herman, Jan en Ralf hun stek vlak onder de brug op het diepere deel van de Ourthe. Max en Kjell gingen een stuk verderop vlak voorbij een stroomversnelling.

De jacht was geopend op Barbeel want dat was de vis die een formaat kon krijgen waarmee Hans van z’n 1e plek kon worden verdreven. Voerkorven met maïs , hennep, verschillende zaden en broodmeel gingen het water in waarna het turen naar de matchtoppies kon beginnen. Ook Marc ging voor de Barbeel en zocht een stek met sterk stromend water + wat rustiger keerwater. Voor de middag werden er echter geen grote vissen gehaakt. Wel kleinere Voorn, Kopvoorn en Barbeel, maar de buffel vis zwom nog ergens vrij rond.
De Vistrippersgroep bij de brug had vertrouwen in de stek en bleef deze trouw, Marc ging na de middag kijken op stek 2 iets voorbij Durbuy. Hij had z’n gebroeders doorgebeld dat hij richting nieuwe stek ging en Eric en Hans zouden daar ook een kijkje komen nemen. Ze zouden Nico, Nils en Coen meenemen want die waren net gearriveerd.
Op Google maps had stek 2 er fraai uitgezien maar in real world was het iets anders. Het viswater zag er mooi uit maar de parkeerstek bleek een commerciële parkeerplek voor Campers te zijn. Marc werd de weg versperd door een hok + slagboom en in dat hokkie ‘hing’ een Bullebak met middaghumeur:

Marc: “bonjour monsieur, mag ik hier parkeren en vissen”?

.................geen reactie vanuit het hok,........ de man in het hok bleef seconden lang stoïcijns wazig richting Vistripperauto kijken. Marc kreeg sterk de indruk dat er geen batterijen in de man zaten,......kon het niet laten en moest de vraag stellen:

Marc: “ .....staat u aan....“ ?
Monsieur débarras: “ wablief”!
Marc (ah, dus toch,..d'r zitten batterijen in):“....bonjour monsieur, mag ik hier parkeren en vissen” ?
Monsieur débarras: “ awel, da maaag, €10 koste da”!
Marc: “ mag ik eerst even gaan kijken of ik daar kan vissen “?
Monsieur débarras: “ da maaag, moar ga ge veredere, da moe ge betale”!
Marc: “dat is goed, als ik hier ga vissen,....maar kan ik eerst ff kijken of het hier wat is “?
Monsieur débarras: “neee, erst belate”
Marc: “zeker gezakt voor je examen-toerisme ?.....ik zet m’n auto wel ff ergens anders neer”!

Op dat moment kwamen Eric en Hans gevold door Nico c.s. aanrijden. Ze parkeerden de auto’s voor de ingang en toen Monsieur débarras dat zag schoot hij in de stress (van de hele morgen niks doen waarschijnlijk).

Monsieur débarras: “eH Ollanders, zeu kan nimand erredooor”!
Marc: “wie dan, d’r staat toch niemand, d’r is hier geen kip.......doe is ff rustig ouwe”!
Monsieur débarras: “alted di Ollanders....... ” !
Hans: “wat is dat voor een vrolijke gozer, doet hij moeilijk Marc”?
Marc: “ach laat maar, z’n drol zit overdwars door het vele zitten en niks doen”!
Hans: “ ja, dat manneke maakt vrienden”!

Dankzij deze vriendelijke vertegenwoordiger van het vrijwillige toeristenbureau kon stek 2 worden geschrapt. Marc liet de anderen op de kaart zien waar ze de Vistrippers bij stek 8 konden vinden en ging zelf opzoek naar een 'sympathiekere' stek. Hij vertrok naar de nog niet bezochte stek 3, daar stonden ook slagbomen maar deze kon hij zonden problemen passeren. Marc vond na het nodige kruip en sluip werk een mooi stuk rustig stromend water met een wat rechter deel van ruim 200 meter en schatte het water op de meeste stekken zo’n 80 cm diep. Hij ging vissen met een lichte dobber die hij met de stroom liet afdrijven met als aas een paar maden en casters. Geen grote vis die middag maar Marc ving een net vol kleine Voorn en Kopvoorn, vooral de casters zorgden voor leuke actieve vismiddag.
Max belde de vangsten op stek 8 door, hij had zelf een leuke Barbeel van 42 cm gevangen en een paar mooie aanbeten gevoeld. Vanuit beide Vistripkampen nog geen vermeldenswaardig grote vangsten en dus bleven de Vistrippers op hun préféré.
Nico had tijdens voorgaande Vistrips en bij familiefeesten regelmatig laten weten dat Coen een echte visser was. Vliegvissen was zijn hobby en op de Maas bij Nijmegen sloeg hij meer dan regelmatig grote vis uit het water. De Vistrippers hadden er dus een gedegen concurrent bij, en die voorspelling werd eind van de middag bewaarheid. Er ging een sms rond met het bericht dat Coen een Barbeel van 54 cm had gevangen op de stek bij Max. De tweede debutant die dus een geslaagde entree maakt op deze Vistrip. Na koploper Hans nam Coen op z’n eerste Vistripdag direct een 2e plaats in en werd Daywinner met z’n Barbeel.

De groep Vistrippers was door Nico cs. op 12 gekomen en aan het eind van de visdag werd rond de dinertafel getoast op Daywinner Coen. Dat BBQen was prima bevallen en dus stonden er Steack’s, Lamsbout, Kipsate en forel op het dinerplan. Er was alleen een tekort aan briketten waardoor er brandhout gesprokkeld moest worden, en daar was weinig gebrek aan in de tuin (van de buren). Dankzij het voornamelijk dennenbrandhout had de BBQ een knetterende start wat als doping werkte op de algehele Vistripsfeer. Na 2 dagen BBQchefkok te zijn geweest werd Herman naar de Vistripdinertafel verbannen. Nu eerst maar eens een avondje de voeten onder de tafel houden en service ontvangen. De Vistrippers namen bij toerbeurt de ChefBBQ taak op zich.
Met de forel op de grill ging het wat lastig. Dat ging toch wat te hard met de temperatuur waardoor de eerste forellen (tegen het gecremeerd zijn aan) overgaar van de BBQ moesten worden gekrabt. Aan forel echter geen gebrek (sorry dierenvrinden), het vlees kwam daarentegen elke grillbeurt perfect van het rooster. Harry was vanmorgen de leider van het inkoop team bij de Marche en dus stond er ‘ijs in overvloed’ op de dessertkaart. Aansluitend werd er nog lang nagetafeld en maakte de ijsblokmachine wederom overuren.

Ik weet niet meer hoe het gesprek op de paranormale gaven van Vistrippers kwam (ik kan me wel een voorstelling van de gedachtenkronkel maken), maar in verloop van de discussie kwam Kjell met een demonstratievoorstel. Hij poneerde de stelling dat iedere aanwezige Vistripper beschikte over bovennatuurlijke krachten, ook al waren de Vistrippers daar zelf niet van overtuigd cq over geïnformeerd in hun tijd op deze aardkloot. Kjell voorspelde dat we een persoon (in aanstaand geval, een Vistripper op gewicht) met gebruik van 4 paar vingers vanaf een stoel hemelwaarts konden verplaatsen, en dat zonder noemenswaardige inspanning. Ik geloof me de term ‘als een veertje’ meen te kunnen herinneren.
Op zo’n moment zijn er altijd wel wat Vistrippers te porren voor een sacraal experiment in praktijk uit te voeren of te ondergaan. Hier de bewegende beelden, Harry en Jan gingen als vlinders de lucht in (wat wel vermeld dient te worden is het feit dat de ophoping van knoflookgas in de darmen van deze De Kleines meer dan waarschijnlijk van beslissende invloed is geweest op deze vertoning).

Om de voeten weer wat vasten op aarde te krijgen liet Harry nog was videootjes zien en zochten de oudste Vistrippers als eerste hun nest op. De jongere garde bleef nog ff rond het vuurtje in BBQ hangen. En deze combinatie van Vistrippers, BBQ, Vistrip, vuur + alcoholische versnaperingen hebben in 22 jaar Vistrippen al voor diverse memorabele Vistripmomenten gezorgd.

Zo ook deze gelegenheid.

Ruim na middernacht, op hun zoektocht naar brandhout vonden de Vistrippers bij het grofvuil van één van de buren op het bungalowpark een pluche beest dat veel gelijkenissen vertoonde met de Marsupilami uit de jaren 70. Hier de beelden waarop ze de 1e generatie Vistrippers de vondst van hun jeugdvriend kwamen showen.

Met dat uit de kluiten gewassen mormel zouden de Vistrippers zich die nacht kostelijk gaan vermaken. Als bewijs van hun avonturen met de Marsupilami hadden ze een en ander uitvoerig digitaal vastgelegd voor het Vistripverslag........ze beginnen het steeds beter te snappen !!!
Een weergave van hun nachtelijke avontuur volgt navolgend, zo belandde Marsupilami op de volgende stekken:

De volgende ochtend werd de rest van de Vistrippers met dit foto verslag op de hoogte gebracht van de story met de Marsupilami. Intussen hadden we al kunnen constateren waarom het beest bij het grofvuil was gegooid. Niet alle naden waren intact en herstelbaar gebleken waardoor de vulling van piepschuimbolletjes en ander pluche rommel zonder al te veel problemen aan het binnenste van de Marsupilami kon ontsnappen. Dat viel die dinsdagmorgen heel eenvoudig waar te nemen. De route die de Marsupilami en zijn Vistrippersvrienden de vorige avond hadden genomen was prima te reconstrueren.......daar hoefde je geen 007 voor in te huren.

Dat werden overuren voor de stofzuiger, maar dat mocht de pret niet drukken.

19 holes en Karper uit Lac des Doyards.

The morning after de Masupilami night before……voor de meeste Vistrippers was dit nieuws want die hadden niks gemerkt van de tocht van het beest door en om het Vistriphuis. Het enige bewijs was het spoor van de vulling van het beest. Dat werd een halfuurtje stofzuigen voor Sjoerd , de aanvoerder van de begeleidingsgroep van de masupilamievrienden.
De ontbijttafel was de drukste van de afgelopen Vistripochtenden, 11 Vistrippers aan tafel waar de verhalen en foto’s van de Masupilami over tafel gingen en die zagen er weer vrolijk uit. Na deze beelden werden de plannen voor de Vistripdag in de Vistripgroep gegooid. Voor de Beunkclan en Max stond het programma vast. Die zochten met een geruste voorsprong in de tas (Hans z’n forel van 56 cm.) de golfbaan van Durbuy op.

Sjoerd: “dat is dan de eerste Vistripdag dat jullie wat hebben aan je handicap”!
Eric: “ scherpe constatering Sjoerd, jij moet is wat vaker gaan stofzuiger.....daar word je helder van “!

De weersvoorspelling was nog beter dan de voorspelling van vorige week. Toen een 8 op het schema, maar het zou een dikke 10 worden. Strak blauw en een ideale 24 °C. De de Kleine en Aink concurrentie ging voor een bezoek aan het meer bij Vielsalm. Volgens Marc z’n de info zat daar een mooi bestand Karper, forel en Snoek.
De Vistrippers stonden op het punt het ontbijt af te sluiten toen Herman met een werphengel kwam binnenlopen, wat een enthousiaste reactie van Nico opleverde.....een ontluikende vlaag van herkenning:

Nico: “ HAAAAAAA, ……daar isie weer”!
Harry:” herken je je eigen broer niet meer”?
Nico: “.......m’n HENGEL”!
Hans: “.......?.... heb je die sinds de vorige Vistrip niet meer gezien”?
Nico: “ nee joh, daar ben ik zuinig op”!

De Vistripsite bezoeker is na het lezen van deze opmerkingen waarschijnlijk flabbergasted en vraagt zich af waarom deze blog ‘VIS-trip’ als titel heeft. De Vistrippers hebben daarentegen alle begrip voor deze opmerking van Nico.

Nico had in Frankrijk z’n Vistriphoogtepunt bereikt met z’n eerste Championship in 22 jaar Vistrippen en kan daar zonder enige schroom een jaar op teren. Hij gaat wel eens een keer mee naar een forellenvijver maar dan komt er bij Herman of Marc meestal een dergelijk bericht binnen.
Nico gebruikt z’n eigen hengel 1 x per jaar, maar dan gaat hij er ook vol voor in zo’n Vistripweek.
Harry en Jan gelasten een hengelsport loze Vistripdag in. De gebroeders gingen de omgeving van Septon verkennen en daarna lekker relaxed in het zwembad en de zon.

De golfers vertrokken als eerste waarna de vissende Vistrippers onder leiding (cq lijding) van Herman volgden. Door de gebruikelijke omweg (volgens de berichten was Herman zelfs ‘op advies van z’n routeplanner’ op een boerenerf beland) waren ze ruim een uur onderweg geweest naar Vielsalm, maar dan kregen ze ook wat. Het viswater was zoals de berichten beloofden een prachtige stek vlak naast het centrum van Vielsalm. In de directe omgeving van het meer kwamen ze langs leuke restaurants, en kroegen hadden ze er ook gezien.

Een minder leuke verrassing kregen ze nadat ze de auto’s bij het vismeer hadden geparkeerd en richting viswater liepen. Daar stond aangegeven dat de algemene visvergunning niet voldoende was, ze waren ook genoodzaakt om een plaatselijke permission voor het Lac des Doyards aan te schaffen. Niet duidelijk vermeld (in het NL of ENG) was waar ze die permission moesten halen. Dat zagen ze dan wel weer, eerst maar de hengels met aas te water, en maar afwachten of er een controleur zou langskomen. Tot op die Vistripdag waren we er nog niet één tegengekomen op onze Vistripdag, dit in tegenspraak met de waarschuwingen op het www wat betreft de strenge controles in België.
Bij terugkomst na de Vistripdag vonden we navolgende info over Lac des Doyards en de visclub die het viswater beheerde:

Visclub "La Salmiote" te Vielsalm: Vissen in het meer “Les Doyards” of in de rivier. De vergunning van het Waals Gewest uitgegeven door het poskantoor is verplichtend (+/- 15€ voor een jaar) + vergunning van de visclub te koop bij de VVV van Vielsalm (1 dag: 8€, 1 week: 20€, 1 jaar: 50€).

De wandeling om het meer “Les Doyards”(2 km): Op een steenworp van het centrum van Vielsalm en het station, ligt dit vlakke parcours dat goed begaanbaar is voor rolstoelen en buggy‟s. Er staat een mooi paviljoen op het meer waar in de zomermaanden elke zondag een concertje wordt gehouden. U kunt tevens waterfietsen op het meer. Speeltuin en cafetaria ter beschikking. Info: receptie van vakantiedorp "Les Doyards": 080/21 75 52.

Ondertussen waren de Beunken en Max op de Five Nations Golfclub gearriveerd. Eric had vanuit Zwolle een starttijd besproken en voor een flight van 4 Vistrippers was er nog maar 1 starttijd beschikbaar, en een golfbuggy was verplicht. Dat was minder goed nieuws want dat voorspelde een volle bezetting van de baan daar in de heuvels. Het clubhuis had veel weg van een gerestaureerd en omgebouwd klooster. Het had een grote binnenplaats waar een terras was geplaatst, een sfeervolle stek voor de lunch + 19e hole. Aan de binnenplaats zat de golfshop waar we werden ontvangen en we onze greenfee’s kregen. Op de wandeling richting golfshop hadden we al gezien waarom die buggies verplicht waren. Die golfbaan was een en al heuvels en diepe dalen, dat was voor de gemiddelde golfer/ster van 60+ niet meer te doen. Voor de oudere generatie leden zou een ronde van 18 holes een strafexercitie van 12 uur zijn (en dat was dan een snelle ronde).

Ondertussen in Vielsalm:
Spreken ze bij voetbal van kluitjesvoetbal, bij de Vistrippers kun je het fenomeen ‘kluitjesvissen’ waarnemen; zo dicht mogelijk bij elkaar zitten, dat maakt het wel zo gezellig. De Karper rigs waren aan de hengels gemonteerd en lagen als een kluitje op de uitgezochte stek in het Lac des Doyards.
Op dat cruciale moment had de plaatselijke controleur waarschijnlijk vanuit z’n uitkijkpost gewacht want de boilies lagen amper op de bodem of de Bromsnor van Lac des Doyards kwam aanfietsen. In het (gebruikelijke) onverstaanbare Vielalmse dialect werden de Vistrippers gevraagd hun grote visvergunning te tonen. Toen Bromsnor zag dat dit goed geregeld was vroeg hij om de permission voor het Lac, maar met hun meest onschuldige en onwetende gezichtsuitdrukking lieten de Vistrippers merken dat ze niet op de hoogte waren van deze vis spelregel. Daar had Bromsnor wel begrip voor en maakte in gebarentaal duidelijk dat de permission p.V. €8,-- koste.
Dat viel mee.
Dat die Walen nauwkeurig een administratie bijhouden was een verrassing voor de Vistrippers. We krijgen in Nederland toch de indruk dat die bourgondische Belgen het niet zo nauw nemen met hun administratie. In deze tijd van computers en digitalisering wordt hun administratie toch op bierviltjes gekrabbeld en met oud visdraad bij elkaar gehouden?!
Zo niet bij onze Bromsnor.
Die was toch gauw een uur en een kwartier bezig met het uitschrijven van 7 vergunningen ter grote van een velletje pleepapier. Die €8,-- p.V. ging geheel op aan woon-werk verkeer + personeelskosten, tenzij Bromsnor als vrijwilliger in functie was.

Ondertussen op de Five Nations Golfclub:
Nadat het gaspedaal en de remmen van de buggies op het heuvelachtige parcours richting driving range waren getest sloeg Marc als eerste af voor de 19 holes golfdag. Hans was de minst praktiserende golfer en het was dan ook niet verwonderlijk dat zijn eerste bal (of preciezer gesteld......de bal uit Marc z’n voorraad!) allerminst richting vlag van hole 1 vertrok. Op de driving range was Hans nog uitermate te spreken over z’n eerste rammen met de (houten) 1, maar nu ging z’n eerste afslag met een beste slice het bos in.

Hans: “Oooooh SHIT.....daar had ik niet op gerekend......ik heb maar 1 balletje meegenomen......broer, heb jij er nog eentje voor mij .....???
Marc: “.....daar had je NIET op gerekend.....??....hier heb je een oranje bal, die vinden we wat makkelijker in het struikgewas”!
Hans: “......ben je gek, dat gebeurt me geen tweede keer ......!!!
Marc: “ als je 1 op 2 loopt met die hits het bos in red ik het net met m’n voorraad, IK had er namelijk WEL rekening mee gehouden.......Ierland 1996,weet je nog”!!

Ondertussen in Vielsalm:
De Vistrippers zaten lekker met de kop in de zon maar hadden nog geen beet aan de boilies gekregen. Nico had al wel wat boven water getild.....een rivierkreeft. Helaas had Sjoerd geen gasfles in z’n camper meegenomen anders was de vangst in het kokende water gehangen. Prima te eten zo’n rivierkreeft.
Herman was ff gaan kijken op een stek aan de lange zijde van het vismeer waar een paar andere vissers hun geluk aan het proberen waren. Misschien kon hij nog een paar vistips krijgen van deze kenners van het Lac.

Ondertussen op de Five Nations Golfclub:
Eric, Max en Marc hadden een redelijk tot goede start gemaakt en Hans speelde met ups & downs (en dan heb ik het niet alleen over het heuvelachtige parcours). De golfende Vistrippers hadden intussen alle begrip voor de verplichte buggies. De ongetrainde onder de golfende Vistrippers (dat waren er 3 van de 4) zou de kramp al na de 3e hole vol in de kuiten zijn geschoten en zou meer dan waarschijnlijk de 4e hole direct ingewisseld zijn voor de 19e hole.

Ondertussen in Vielsalm:
Herman was niet veel wijzer geworden van de Waalse hengelaars, die zaten met vaste hengels te vissen en waren al blij met klein spul.
Kjell was de eerste Vistripper die beet op z’n boilies kreeg. Hij had daar niet echt op gerekend en zat niet dicht bij z’n hengel. Op z’n molen zat geen baitrunner zodat z’n hengel door de gehaakte en vervolgens vluchtende Karper uit de hengelsteun werd getrokken. Gelukkig was Kjell nog net op tijd om z’n hengel te grijpen voordat deze richting het midden van Lac des Doyards werd getrokken. Het was een aardige maat want het duurde wel ff voordat de Karper in beeld kwam. Het water was goed helder waardoor ze bij de eerste koprollen van de Karper zagen dat dit wel eens de nieuwe koplopervis zou kunnen zijn. Niet veel later werd duidelijk dat Kjell de Daywinner had gevangen en daarmee inderdaad de leiding van de Beunken had overgenomen. De schubkarper was 62cm schoon aan de haak.

Ondertussen op de Five Nations Golfclub:
De eerste fraaie 9 holes waren gespeeld. Max op 1, Eric en Marc ontliepen elkaar niet veel en Hans speelde ook nog mee. Dat was al een hele prestatie want bij eerdere golfdagen had hij na 4 keer ploeteren uit evenzovele bunkers nog wel eens de golfclubs laten vliegen waarna hij z’n golfspullen die golfdag niet meer aanraakte. Zelfs Hans is met het verstrijken der Vistripjaren wat tot rust gekomen, na 4 verspeelde oranje ballen had hij er nog steeds lol in. De golfers hadden al rap door dat de geplande uitgebreide lunch er niet in zat op de overbevolkte golfbaan. Max en Marc gingen op fullspeed met de buggy ff wat broodjes halen voor een 'lunch vanuit de buggy' op weg naar de tweede 9 holes. Eric en Hans bleven voor hole 10 wachten om de flights achter het Vistripperskwartet te informeren en te laten passeren.
Die broodjes waren niet op voorraad. De Chefkok moest ze van oven tot sla-blad arrangeren. Vooral de bestelling van Hans, een baguette filé tartare was voor de kok een uitdaging. Die ging hij nog ff zelf door de tartare-molen halen, maar gelukkig hoefde hij de Tonijn op de baguette van Max niet zelf meer te vangen, dat scheelde weer een uurtje. Met die zon vol op de koppen van de golfers was het ook zaak de voorraad flesjes water aan te blijven vullen. Op de terugweg naar hole 10 helde de volgepakte buggy dan ook een aantal maal vervaarlijk in de bochten en was het een wonder dat de lunch binnen de buggy bleef.

Ondertussen in Vielsalm:
Wanneer Nils op een onbekende stek is gaat hij bij voorkeur ff kijken bij een plaatselijke vakbroeder. De lunch werd dus een patatje in de Scheller Snack van Vielsalm. Zoals de foto’s die Nils maakte (voor een latere analyse) van de tent van z’n Waalse collega laten zien kon deze niet tippen aan z’n eigen Scheller Snack,....... maar het kon slechter. De patat werd in het ossenvet gefrituurd, en daar was Nils geen liefhebbers van. Het is minder gezond en je proeft het, de één vindt het lekker, de ander voert z’n patatje uit het ossenvet aan de eenden.

Ondertussen op de Five Nations Golfclub:
Na de overheerlijke speedlunch konden de Vistrippersgolfers er weer ff tegen op en over de bergen van hun ‘tour de Five Nations’. Hans en Eric hadden iets te slordig genoten van hun lunch, Max en Marc kregen op de laatste 9 holes toch de indruk dat hun handen geen goede grip meer op hun golfclubs hadden. Vette handen en golfclubs zijn nou niet bepaald een ideale combinatie waardoor de Stableford score van de gebroeders downhill ging.
Tijdens de lunchbreak hadden de golfers een echtpaar moeten laten passeren die ze niet veel later weer tegenkwamen, en de score van de heer des huizes ging eveneens downhill. Toen we het echtpaar op hole 13 weer ontmoeten zagen we dat de hole een heel bijzondere par 3 was. Amper 50 meter lang, maar ook 50 meter de diepte in (zo werd door ons geschat). Het koppel zei dat ze al 6 ballen hadden verspeeld omdat ze de afstand en diepte niet goed konden bepalen. Bij de Vistrippers zouden alleen Hans en Eric beide 1 bal verspelen. Ze hadden een goed excuus want een polderlander speelt in Nederland ook nooit een berg-dal hole van dergelijke afmetingen.

Ondertussen in Vielsalm:
Omdat de verwachting was dat de terugweg ook weer ruim een uur zou gaan duren pakten de Vistrippers kort voor zessen hun spullen in en was Kjell Daywinner en koploper. Dit onder voorbehoud welteverstaan, want de Vistrippers waren toch enigszins bevreesd dat Max of de Beunken op hun golftrip in staat waren geweest met hun golfclub een grotere vis uit een water hazerd te hebben gezwiept. Dat kwartet was op voorgaande Vistrips aan het eind van de Vistripdag met meer onverwachte (en onwaarschijnlijkere) prestaties binnen komen stappen. Dat werd Kjell toch ff verteld, vertrouw die Max en Beunken niet, pas wanneer je het Daywinner rondje moet bestellen ben je zeker van je winst.

Ondertussen op de Five Nations Golfclub:
Aan het eind van een zeer geslaagde ronde golf (ze waren met z’n vieren golfend op hole 18 geëindigd!!!) nam Max de felicitaties van de gebroeders Beunk met een big smile in ontvangst:

Max:” bedankt neven, als jullie een keer een extra lesje willen hebben bellen jullie maar”!
Hans: “......ik zou gelijk ff een staatslot gaan kopen Max, zoveel mazzel als vandaag krijg je nooit meer”!
Max: “ach, zo’n vlakke baan is geen uitdaging voor mij, ......te makkelijk”!
Eric:” die Max heeft de afgelopen weken elke dag privéles genomen, dat kan niet anders”!
Max: “.......ik golf 2 x per jaar,.......gevoel voor het balletje heet dat neven”!
Marc: “......ach, laat die Max ff genieten, dan wint hij ook eens wat......ik heb zin in een koud biertje en bitterballen,.......zadel de buggies, we gaan”!

En zo ging dat dollen nog ff door tot op het terras van het clubhuis. Op dat koude biertje en de bitterballen zouden de Vistrippers nog ff moeten wachten. Op het terras liep één Belg in de bediening, en die dwarrel had nou niet bepaald Spaanse peper in z’n reet en bleek ook de nodige problemen te hebben met z’n korte termijn geheugen. Kort verhaal lang, dit evenbeeld van de Belgische mister Bean bleek de connectie tussen ‘een bestelling opnemen’ en vervolgens ‘de bestelling ophalen en uitserveren’ niet te kunnen maken. Gevolg was dat alle terrasbezoekers op een gegeven moment maar hun eigen drankje en knabbel gingen halen, wat Chefke Zulle was de les ‘service aan de klant’ volkomen kwijt. We moesten er (te)lang op wachten maar het moet gezegd, het biertje, de tapas en de zelf gedraaide bitterballen waren heerlijk.
Aan het eind van de Vistripmiddag was er contact geweest tussen de Vistrippersgroepen en werd afgesproken om het diner buiten het Vistriphuis te gaan boeken. We zouden verzamelen bij een restaurant dat we iedere morgen passeerden op weg naar de visstek van de dag. Harry en Jan hadden er eerder op de dag een biertje gedronken en hadden gezien dat er een leuke dinerkaart was. Goede Steak en diverse andere Waalse specialiteiten, volgens Harry een prima plek om te verzamelen voor een tweede diner buiten de deur.
De Vistrippers uit Vielsalm waren op de terugweg elkaar kwijtgeraakt en arriveerden in 2 groepen. De groep van Herman vond het restaurant La Barriere als eerste en werd op het terras aan een grote stenen tafel (in de namiddagzon) verwelkomd door Harry. Na het tweede biertje kwamen de Vistrippergolfers ook aanschuiven, waarna de jongste groep Vistrippers volgde.......maar bij nadere analyse ontbrak er één Vistripper.......waar was Jan?

Sjoerd: “die zou jij toch meenemen Harry”!
Harry: “ nee, hij zou met jullie meerijden”!
Ralf: “nou, dat is ons dan ff ontgaan”!
Harry: “Oh shit, die zit waarschijnlijk nog thuis”!
Sjoerd: “ik ga hem wel ff halen”!

Een kwartiertje later was Jan ook weer onder de Vistrippers, wel geschrokken, maar na een biertje waren de hartslag en bloeddruk weer tot onder de 100 gedaald. Hoogste tijd voor het Daywinner rondje van Kjell. De eerste rondjes werden verzorgd door een tropische Waalse verrassing in de bediening. Ze bleek de slimste inwoonster van België die we tot op dat moment hadden ontmoet. Ze sprak, Frans, Engels en Nederlands, daar kon de rest van Wallonië nog het nodige van opsteken. Kjell was dusdanig trots op z’n leidende positie dat hij het rondje zelf ging halen en aan de Vistrippersfamilie serveerde. Voor het eerst in bijna 22 Vistripjaren ging een Vistripper van de 3e generatie aan de leiding van het Championship tussenklassement......SKOLL Kjell.
Mademoiselle Afrique kwam de wensen voor het diner opnemen, ze had eerder gevraagd of we s'il vous plaît niet 11 verschillende gerechten wilden bestellen want dan zou de Chef-Cuisine in de problemen komen. De big smile waarmee mademoiselle Afrique het verzoek ventileerde deed wonderen, de Vistrippers kwamen tot 2 gerechten; 9 maal Steak en voor Eric en Marc de Canard sauvage. De verhalen over de gebeurtenissen van de Vistripdag gingen over tafel. Natuurlijk wilden de Vistrippers die er niet bij waren weten hoe de vangst van Kjell was verlopen. Het reactievermogen van Kjell werd alom geprezen want zonder die reflex was de Karper er met Kjell z’n vishengel vandoor gegaan.
Ook de golfdag werd in geuren en kleuren verteld, en kan het beste worden samengevat met deze golfbeelden:

De zon was achter de heuvels gedaald waardoor het aardig was afgekoeld toen het diner op tafel kwam. Die warme hap was meer dan welkom ter compensatie van de koude biertjes en kwamen de Vistripperslijven weer wat op temperatuur. De Canard was prima, de Steak wat aan de platte kant maar verder goed. Veel Belgische friet en salade maakten de maaltijd compleet en niet verkeerd voor zo’n Restaurant in de middle of Belgisch nowhere.
Onder het diner werden we nog verrast door een vertrekkende klant van de bar van het restaurant. Die bevestigde maar weer eens de stelling dat; “ twee glazen jenever veranderen een man meer dan honderdduizenden jaren evolutie”. Hij zette de ene voet niet meer precies in lijn met de andere, maar was tot onze stomme verbazing wel van plan om in een auto achter het stuur plaats te nemen. Eric deed een poging om Chefke van zijn minder briljante idee af te brengen. Chefke wist volgens ons echt niet meer waar z’n huis woonde, maar mademoiselle Afrique overtuigde ons van het feit dat stamgast Chefke geheel zonder problemen thuis zou komen.
Dat deed hij al jaaaaaaren op deze manier.
Wij schatten dat Chefke in Nederland (na een poging om de blaasproef te voltooien, maar Chefke zou met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid uitgenodigd worden voor een bloedproef) toch gauw z’n rijbewijs tot na z’n pensioen kwijt zou zijn, en een paar maanden stamgast van de Koepel in Scheveningen worden.
Mademoiselle Afrique zou echter gelijk krijgen, want twee dagen later kwamen we Chefke weer tegen aan de bar van restaurant La Brasserie, vrolijk nippend aan een Durboyse trippel.
De Vistrippers waren weer opgewarmd waardoor niet alleen Harry (die heeft antivries in z’n aderen stromen) voor ijs-na ging, maar deden nog 6 Vistrippers mee en gingen de koukleumen voor koffie met cognac. Na een laatste afzakkertje binnen aan de bar bij de baas en mademoiselle Afrique nam de Vistripfamilie afscheid. Het diner was prima bevallen dus we gaven aan dat er een kans was dat we later in de week nog een keer langs zouden komen, zwz voor een biertje, en misschien voor een 2e diner.
Het was de laatste avond voor Ralf en die stuurde zijn auto + medepassagiers richting Durbuy, hij wilde nog ff checken of het daar nog gezellig was. De andere Vistrippers gingen voor de eerste afzakker (van de volgende dag) richting Vistriphuis. Ralf c.s. vonden een kroeg waar ze bij binnenkomst het klantenbestand verdrievoudigden. De dinsdagavond was niet DE stapavond van Durbuy eo. maar voor gezelligheid zouden de Vistrippers dan wel zelf zorg dragen. En zo investeren de Vistrippers ook weer wat in de zo geliefde horeca. Max begon voorspoedig want die gooide de eerste twee baco’s gelijk van de bar, dus dat werden er direct vier op de addition de soirée.

Bob Harry zorgde ervoor dat de Vistrippers later die nacht weer veilig in Septon hun eerste afzakkertje van de woensdagmorgen konden nemen.

Het raadsel rond Herman z'n Daywinner catch.

Vanmorgen de eerste ochtend van de Vistripweek waar we bij het openen van de ogen niet in een vrijwel wolkeloze lucht keken. Een dikke deken van mist hing over het heuvellandschap rond het Vistriphuis.

De vorige Vistripdag waren er geen inkopen gedaan voor het ontbijt en dus had de eerste Vistripper die inzetbaar was de opdracht om verse broodjes te gaan halen. Na z'n duik in de pool was Marc de aangewezen Vistripper die ff ging buurten bij de Hare-Krisna buren. In eerdere Vistripdagen hadden we op een bord langs de weg gelezen dat de Hare-Krisna een eigen boulangerie bestierden. Mooi dichtbij zodat het moest lukken om le pistolet, du baguette et le croissant warm op de ontbijttafel te krijgen. De boulangerie was binnen 1x gas geven gevonden maar Marc vond een dichte deur. Navraag bij een slaperig langs wandelende en in oranje gedrapeerde Hare-Krisna volgelinge leverde teleurstellend nieuws op. De boulangerie leverde pas vanaf 10.00 uur du pain. Omdat een bakker toch veel vroeger uit z’n nest gaat om de boel om 10.00 uur klaar te hebben deed Marc nog een poging en vroeg of madamme Hare Krisna niet ff wilde checken of er al wat pain klaar was (want er brandde licht in de bakkerij). Maar helaas, met een vriendelijke spirituele smile werd Marc z’n voorstel afgewimpeld. Dat ging niet lukken omdat er voor 10.00 uur niemand fysiek aanwezig zou zijn. Slechts in de spirituele wereld was het rond deze tijd een dolle boel daar rond, om, boven en in de boulangerie. De Vistripper kreeg de tip dat hij de dichtstbijzijnde boulangerie in Durbuy kon vinden. Dat was amper 6 x gas geven dus deze tegenvaller werd zonder al te veel morren geïncasseerd......want de Vistripperslevensfilosofie gedurende zo’n Vistrip is tenslotte;

'Life isn't about Waiting for the Storm to Pass, it's about Learning to Dance in the Rain'.

Durbuy lag lager in het dal dan het Hare-Krisna klooster waardoor het een mystiek ritje werd door de mistlaag, .........tja.........juist de dingen die je wilt delen zijn zo mooi omdat je alleen bent........

........goh...........wat zo’n kort bezoek aan de Hare-Krisna met een Vistripper doet zo vroeg in de morgen, wat een spirituele wijsheden doet een mens zo op.

Een verdwaald ochtendmens met de voor Franstalige streken zo kenmerkende stuk stokbrood onder de oksel wees Marc de stek van de boulangerie.

Ze hadden zo vroeg al niet meer gerekend op 12 hongerige Vistrippers want na de Vistrippersbestelling waren alle pistolet en croissant manden gelijk burgemeester gemaakt.
Bij het parkeren van de auto had Marc een stek gevonden op de parkeerplaats van de brouwerij van de Durboyse bier. Op de eerste avond van de Vistrip had hij een paar biertjes van Durboyse gedronken en wilde ff zien waar dat lekkere biertje werd gebrouwen. De meeste Vistrippers lagen zo over de helft van de Vistrip meestal toch nog te pitten en dus was er wel ff tijd om binnen te stappen. In het stokoude pand van de brouwerij waren de brouwers al druk in de weer en werd Marc vriendelijk begroet. Op de vraag of hij even snel binnen mocht kijken werd positief gereageerd zolang Marc maar achter de ramen bleef. Dat zag er klein maar fijn uit, hier een impressie van de brouwerij. Was Durbuy het kleinste stadje van België, deze brouwerij van het Durboyse bier was meer dan waarschijnlijk de kleinste brouwerij van Wallonië en omstreken.

Kort na 10 uur lagen de le pistolet, du baguette et le croissant vers maar afgekoeld op de intussen gedekte ontbijttafel en was het niet veel later de drukst bezette ontbijttafel van de Vistripweek. 12 Vistrippers aan aan het ontbijt waar de plannen voor de Vistripdag werden uitgewisseld. Het hele zakie ging voor stek 8, de stek waar Coen de grootste Barbeel van de Vistripweek had gehaakt. Voor 11 Vistrippers (Ralf moest na het ontbijt richting Zwolle afreizen i.v.m. zakelijke verplichtingen) was stek 8 aan de krappe kant maar dan moesten de Vistrippers maar wat verder langst de boorden van de Ourthe struinen op zoek naar hun visstek van de Vistripdag.
Alles wat de Vistrippers aan kennis en vaardigheden bezitten wat betreft vistechnieken en tactieken werd richting viswater getransporteerd; van stroomdobber tot gecamoufleerde voerkorf, van maïs tot boilies, van gevlochten tot nylon lijn, van zware karperhengel tot lichte matchhengel, en werd op de klim, kruip, sluip en klauter tocht langs de oever van de Ourthe risico’s getrotseerd op elektrocutie door de onder zwaar opgevoerde ampére staande schrikdraden langs het water. Met droge handen werd de ‘staat er stroom op het schrikdraad’-test ternauwernood overleefd. Maar een Vistripper die met de poten in het water stond en per ongeluk bij het ingooien de draad zou toucheren, zou de beste wake up call van zijn Vistrippersbestaan hebben beleefd. De Vistrippers die op het punt stonden de tocht langs het schrikdraad, of beter gezegd horrordraad te gaan maken dienden zich de vraag te stellen; “een verstandig idee op het juiste ogenblik is beter dan een harde les..........maar voor wie wacht komt alles steeds te laat! ..............!?
..........goh..........daar aan het viswater waakten die Hare-Krishna’s blijkbaar ook over ons !?
De de Kleineclan was ervan overtuigd van het feit dat 'wie niet gelukkig is waar hij is, zal het ook niet zijn waar hij heen gaat', en gingen voor de visstekken onder en naast de brug. De Beunken, Max en Kjell gingen voor levensfilosofie ‘do not follow where the path may lead, go instead where there is no path and leave a trail’, ...........goh.............en struinden behoedzaam langst de clôture électrique stroomafwaarts de Ourthe af op zoek naar de ideale visstek van de Vistripdag.

Die ideale stek zou niet gevonden worden want het bleef die visdag bij klein spul. Alleen Coen beleefde een mooie rise op een gehaakt voorntje, daar dook een beste forel op maar helaas miste deze zijn aanvallende hap naar het voorntje.

Na de middag nam Hans afscheid want ook voor hem wachtte de volgende dag business as usual. Hij miste daardoor net de Daywinner catch van Herman. Naar eigen zeggen ving Herman een Karper van 53 cm. Bij thuiskomst liet hij de foto’s van z’n vangst zien waarna er twijfels resen over het merk van z’n vis. Het beest had wel de lengte en de schubben van een (schub)karper, maar de kleur paste daar niet bij en ook was het beest te smal voor een Schub van 53 cm (of het beest was op een zeer streng dieet gezet).
Na de Google check kon het label ‘Kopvoorn’ op de vis worden geplakt, een machtige maat voor zo’n beest en daarmee een waardige Daywinner. Veel groter worden die beesten volgens ons niet in die Ourthe.
Max had aangeboden om weer Chefkok van de avond te zijn en had z’n visspullen kort na de middag al ingepakt. Hij vertrok eerder om inkopen te doen samen met de Vistrippers die het vissen die Vistripdag wel hadden gezien. Eén van Max z’n specialiteiten is kip curry en daar waren alle Vistrippers voor te porren. Met Harry als souschef was dat weer een garantie op een prima diner. Herman, Coen, Kjell en Marc bleven het langste op hun stek maar toen de geur van de kip curry hen over het water bereikte was het ook voor deze Vistrippers einde visoefening.
Met nog 1 visdag voor de boeg waren de Vistrippers er wel van overtuigd dat er genoeg vis in die Ourthe zwemt, maar dat het vooral klein spul is. Het waterpeil was naar onze overtuiging toch te laag waardoor de echt grote vis op dieper water van het stroomgebied van de Ourthe hun baantjes trokken, en die diepere stekken hadden we niet kunnen lokaliseren. De vorige Vistrip in België was ook in september en waren de vangsten van de Karper ook niet best geweest. Snoek vingen we op de 2009 Vistrip wel aardig, maar zo laat in het seizoen lukt het ons niet om grotere vis in het viswater van de Ardennen te haken.

In dat (vis)meer bij Vielsalm zat volgens de Vistrippers die er dinsdag waren geweest wel genoeg Karper. Ze hadden er op de zonnige visdag genoeg hoog in het water zien zwemmen. Onder het genot van een biertje, Baco en stokbrood met knoflooksaus was er al het nodige overleg tussen de Vistripperclans om de laatste Vistripdag nog een keer op het meer te gaan vissen. Na het vertrek van Ralf en Hans zouden we met 10 Vistrippers de rest van de 2012 Vistrip volmaken.
Voor het eerst deze Vistripweek werd de dinertafel binnen gedekt en niet op het terras omdat we deze avond buiten een dikke jas nodig hadden. Er stond een verraderlijk koele wind en deze had voor een behoorlijke afkoeling gezorgd. Met 6 van de 7 avonden buiten eten zouden we deze Vistripweek toch een prima gemiddelde halen. Max z’n curry kwam op tafel en na de eerste happen kon Max de goedkeuringen van de Vistrippers incasseren. Harry had de inkopen geregeld dus dan staat het nagerecht gelukkig vast, we konden kiezen uit meer dan voldoende ijssoorten en smaken. Zo’n Vistripweek gaat sommige Vistrippers ruim over de helft van de Vistripweek niet in de kouwe kleren zitten en dus werd het een rustig TV avondje. Er stond een serie van Henning Mankell (Wallander) op het programma en daar zijn enkele oudere Vistrippers enthousiaste volgens van. Andere Vistrippers doken in een boek of in hun iPad, en zo werd er een relaxed einde gebrouwen aan de een na laatste Vistripavond in Wallonië.
En de laatste Vistripdag.......

De Championvis uit Lac des Doyards.

De laatste visdag van de Vistripweek ontluikte voor de tweede dag in een deken van mist. Tien Vistrippers waren na de (relatief)lange nacht vroeg en fit bij de pinken. Marc werd na z’n ochtendduik vriendelijk edoch dringend verzocht voor de warme broodjes te gaan zorgen omdat de verse broodjes van de vorige dag prima waren bevallen.

Onderweg naar Durbuy bemerkte Marc dat de ochtendmist een stuk dikker was dan de vorige Vistripdag. Dit keer nam hij een short cut omdat hij niet bij de Hare Krisna langs hoefde. Zo vroeg leverde die toko nog geen croissant zodat Marc direct richting Durbuy kon sturen.
Deze morgen kwam hij via de andere kant Durbuy binnen wat een nog lugubere kijk op het kasteel van het stadje opleverende. De beelden konden zo geknipt zijn uit een film over heer Dracula. Op het moment dat de boulangerie in beeld komt volgt er een korte edoch duidelijk hoorbare Marc, de boulangerie van de vorige dag was nl ferme !
Het vooruitzicht van 9 klagende Vistrippers die het alleen moesten doen met een gebakken of gekookt eitje zag Marc niet zitten en dus ging hij op zoek naar hopelijk een tweede boulangerie in dit minieme stadje. En anders werd het de Marche in Barvaux, maar dan zou het een laat ontbijt worden. Gelukkig kon de eerste de beste inwoner van Durbuy die Marc op straat trof hem de andere boulangerie & patisserie wijzen. Toen Marc op zijn zoektocht naar de andere boulangerie door het centrum(pje) van Durbuy kwam zag hij een aanplakbiljet dat een feest in het stadje aankondigde. Volgens de poster zouden we voor het eerst in 22 jaar Vistripper een Vistripfeest mislopen. Hadden we tijdens eerdere Vistrips vaak de mazzel dat er in onze Vistripweek een volksfeest werd gevierd, nu waren we een week te vroeg geweest (of het feest was een week te laat!!!).

Het volgende weekend werd er een fête de la bière du pain & du fromage georganiseerd (klein feesie in een klein stadje). Op het plein(tje) werd die vroege donderdagmorgen gewerkt aan de opbouw van een grote feesttent. Wanneer ze daar ruim een week van te voren mee begonnen moest dat toch een aardig feesie worden. Maar ach, je kunt niet altijd mazzel hebben….of zoals de Hare Krisna zeggen; wanneer je niet kunt krijgen wat je wilt hebben, wordt het tijd om te waarderen wat je hebt.
Wanneer je er voor open staat steek je heel wat spirituele wijsbegeerten op in zo’n Vistripweek........!
Het straatje van deze boulangerie & patisserie was van dusdanige Anton Piek afmetingen dat de X5 aan beide kanten van de auto niet genoeg ruimte overliet voor Durbuyenaars die te voet op straat waren. De Vistripper had echter haast en parkeerde z’n auto voor de boulangerie & patisserie, en die zag er Piekfijn uit. De Vistrippershuishoudpot (weer een mooie voor scrabble en Wordfeud) liet helaas alleen een bezoek aan het boulangerie gedeelte van de zaak toe. Gelukkig maar, want was de Vistrippershuishoudpot (2 x woordwaarde) voldoende aangevuld dan hadden ze die morgen in het patisserie gedeelte ook een top omzet gedraaid........wat zag dat er watertandend lekker uit........en dan hebben we het niet alleen over de welbekende en geroemde Belgische bonbons. Het bleef dus bij le pistolet, du baguette et le croissant, maar ook die waren beslist niet te versmaden.
Gassen richting Septon, want deze ovenverse pain moest vanzelfsprekend warm op de ontbijttafel worden aangeboden. Dat lukte nog net zodat de Vistrippers kort voor tienen van hun een na laatste Vistripontbijt op Belgische bodem konden gaan genieten. Het zou de laatste vis-Vistripdag van de 2012 Vistrip worden en die wilden de meeste Vistrippers optimaal gaan benutten. Het merendeel van de Vistrippers wilde in hun planning de kans op een Championvis maximaal maken. Deze laatste Vistripgroep ging voor de vangst van Karper in Lac des Doyards in Vielsalm.
De Beunk, Huiberts, Aink en een deel van de De Kleine clan kozen voor deze optie. Herman en Jan hadden geen trek in een tweede autotocht van een uur en gingen een derde Vistripdag op stek 8 hengelen. Sjoerd had nog geen vastomlijnde plannen en zou in de loop van de ochtend beslissen wat hij ging doen. Genoeg overleg gehad en pain achter de kiezen, tijd om en route te gaan.
Bij vertrek was de mist opgetrokken en was het wederom een vrijwel wolkeloze hemel boven Septon. De Vistrippers namen afscheid voor het Vistriphuis en wensten elkaar veel (maar ook weer niet al te veel) succes, de Champion zou aan het eind van de Vistripdag bekend zijn. Het werd koploper Kjell door alle Vistrippers gegund als eerste Vistripper van de 3e generatie, maar een VistripChampionship moet je echt verdienen dus op z’n lauweren rusten kon Kjell allerminst. De Vistripgeschiedenis leert namelijk dat er veel Vistripklassementen op de laatste vis-Vistripdag volledig door elkaar worden gehusseld, waardoor er alsnog een verrassende winnaar uit de Vistripbus kwam. Het vorige Vistripjaar sprak wat dat betreft nog tot te verbeelding van alle Vistrippers die er toen bij waren. Nico besliste het klassement in het laatste half uur vissen en behaalde, wat zeg ik....... bemachtigde,.......beter nog.......veroverde z’n eerste Championship.
De tocht naar het Lac viel korter uit dan op de dinsdag, na zo’n 40 minuten reden de Vistrippers Vielsalm binnen. Dat was toch een kort ritje vergeleken met de tochten in het Vistripjaar 2011. Die ritten door het Franse middengebergte waren minimaal dubbel zo lang.
De parkeerplek van eerder die Vistripweek was ook snel gevonden waarna de Vistrippers hun spullen uitladen en op zoek gingen naar hun visstek van de laatste visdag. Kjell zocht uiteraard z’n succesvol gebleken stek van dinsdag op. De meeste Vistrippers gingen voor een stek iets verderop aan de lange zijde van het Lac. Er stonden wat overhangende bomen en de zon stond het grootste deel van de dag op dat deel van het Lac. In dit jaargetijde koelde het water ’s avonds al aardig af. De zon zou het water van de gekozen visstek als eerste opwarmen en dus hoopte de Vistrippers dat de Karpers als eerste kwamen genieten van het warme water van de zonnige visstek. Karpers zijn tenslotte liefhebbers van warmer water. Ook het af en toe opstekende windje stond op de wal waar de Vistrippers hun hengels te water gingen laten. Volgens de oude Vistripperswijsheid; ‘wind op het handje, vis in het mandje’ klopte de gekozen tactiek als een bus.
Per Vistripper gingen 2 hengels met boilies of maïs aan de hair het water in, dat was het aantal dat volgens de spelregels van het Lac p.V. was toegestaan.

Nico: “hé Marc, heb je ff een drijvende dobber en zinkend lood voor mij “!
Marc: “.......?.....!....tuurlijk Nico,.....want zinkende dobbers en drijvend lood heb ik niet in m’n viskoffer”?

In de loop van de Vistripdag zou het aantal hengels p.V. variëren, we gingen er maar vanuit dat de Bromsnor van de visvereniging op de basisschool niet goed had opgelet bij rekenen + optellen. Na een uurtje geduldig turen hadden we nog geen beet gezien, maar de zon stond intussen vol op de stek waardoor de Vistrippers het wel naar hun zin hadden. Tot na de middag was er geen actie op de hengels gezien en hadden Harry en Nils als eerste zin in een verzetje. Ze gingen ff lunchen in het dorp (stadje) en zouden voor de achterblijvende Vistrippers een patatje meenemen. Ondertussen kreeg Max als eerste in de gaten dat er wat reuring aan de oppervlakte van het Lac te zien was:

Max: “ zijn dan vinnen van Karper of zie ik dat verkeerd”?!
Nico: “ Ja, die zagen we dinsdag ook al, dat is Karper”!

...........en dat was niet 1 Karper, we zagen ze daarna over het hele Lac aan de oppervlakte komen waarna ze relaxed gingen liggen dobberen in de zon.

Max pakte een paar pop-ups en gooide die richting de watertrappelende Karper. Tot grote consternatie van de Vistrippers pakte een Karper een pop-up van de oppervlakte en niet veel later waren ze allemaal weg. Eric smeet een stuk witbrood het water in en niet veel later was ook deze de bekdraden van een Karper gepasseerd.
Marc pakte direct een soepele matchhengel uit z’n foudraal en maakte een rig met een doorzichtige forel buldo zodat hij instaat zou zijn een stuk stokbrood ver in te gooien en zo aan de oppervlakte kon gaan aanbieden. Die hengel was snel inzetbaar gemaakt, maar er ontstond een ander obstakel ‘op’ het water........gevleugelde obstakels in de vorm van eenden. Die werden daar regelmatig gevoerd hadden we al gezien, en toen ze de Vistrippers spul in het water zagen gooien kwamen er een paar op de stek buurten. Een Vistripper is echter niet door een eend van de ‘waterkant’ te slaan en dus werd een afleidingsmanoeuvre toegepast. De eenden bleven op de eerste voerstek en Marc ging als eerste met hengel, stokbrood en schepnet op zoek naar zonnebadende karper een stuk verderop. Lang duurde die speurtocht naar Karper niet, dat hele Lac lag vol met dobberende Karper. Maar helaas ook met pistolette jattende eenden.
Gelukkig stak er een iets steviger briesje de kop op waardoor het stokbrood op het kabbelende water minder zichtbaar werd. De eenden waren daardoor makkelijker te omzeilen (.....een welgemikte steen deed ook wonderen, maar daar waren de rustende Karper weer niet van gediend). Echt schrikkerig waren die Karper niet want na een korte vlucht de diepte in kwamen ze niet veel later weer bovendrijven.
Marc kon met de water gevulde buldo z’n stokbrood ongeveer 50 meter uit de kant werpen en dat was zo’n beetje op de grens waar de Karpers lagen. Dat was voor die Karper waarschijnlijk de ideale afstand om niet gestoord te worden. Om het Lac was namelijk een wandelpad aangelegd en gedurende de Vistripdag kwamen daar wandelaars, fietsers, joggers, skaters, schoolklassen e.d. een rondje maken. Moest Marc z’n haak nog uit de eerste 2 aangeboden stukken stokbrood trekken omdat hij anders een eend zou hebben gehaakt, z’n volgende stuk pain werd niet gekaapt door de gevederde lastposten en bleef onaangeroerd dobberen op de golfjes. Hij had het stokbrood een paar meter van een koppel Karper in het water gegooid en gelukkig was het duo daar niet van geschrokken en kwamen ze tergend langzaam richting stuk stokbrood dobberen. Marc zag echter dat ze op hun huidige koers zijn aas een meter voorbij zouden zwemmen en dus moest hij in actie komen. Die kleine haak in dat totaal doorweekte stuk stokbrood liet het niet toe om verplaatst te worden maar Marc was genoodzaakt een poging te wagen. Zo langzaam als mogelijk werd de lijn ingehaald en kwam eerst de buldo in beweging.........daarna de meter lange onderlijn.........waarna het stokbrood de actie volgde. Het duo was ondertussen dichterbij gekomen en dreigde de lekkernij te gaan missen.........Marc draaide de lijn iets sneller op zijn molen..........het stokbrood bleef liggen........en........de buldo bewoog alleen richting koers van de Karper........shit.................de haak was losgeschoten. Marc haalde de lijn binnen onderwijl de Karpers en het stokbrood volgend..........de eerst arriverende Karper bemerkte het stokbrood, maakte een kleine beweging met z’n staart waardoor hij richting aas dreef..........en...........SLURP.......weg stokbrood................daar ging de kans op de vangst van een beste buffel.
Daarna verscheef echter al weer snel de smile op Marc z’n gezicht, in ieder geval werkte de tactiek en waren die Karpers nog niet gedresseerd op drijvend aas. Gooi je in Zwolle e.o. een stuk brood in het water dan vluchten de Karpers resoluut in alle richting weg van het aas (behalve waarschijnlijk in het water van het Engelse werk, maar daar mag je dan ook niet vissen). Hier waren die Karpers of uitgehongerd, of net uitgezet en niet bekend met du pain + vishaak, of die inwoners van Vielsalm konden niet vissen. Marc verborg snel z’n haak in een volgend stuk stokbrood en zwiepte z’n buldo richting een groepje zonnende Karpers. Wat er ook gebeurde, nu zou hij proberen de nijging tot het verplaatsen van z’n oppervlakteaas te weerstaan en van z’n molen afblijven.
Het aas was enkele meters van het groepje terecht gekomen en werd door de golven richting Karper familie gedreven. De eerste Karper lag helaas met z’n staart naar het aas en merkte het lekkernij niet op. Marc z’n hartslag zat intussen in z’n keel en sprintte nu naar waarden van boven de steady state.........het stuk stokbrood kabbelde nu richting één van de grotere karpers van de groep en die dreef net met z’n kop richting aas.........dit kon niet mis gaan........Marc begon z’n lijn iets in te halen omdat er een te grote bocht in was ontstaan om goed aan te kunnen slaan. Gelukkig bleef het aas op z’n plek en bewoog ook de buldo alleen op het ritme van de golven........het stokbrood was 20 cm van de Karper verwijderd toen de vis het bemerkte........waarschijnlijk had hij het laatste beetje suiker dat uit het stokbrood was gesijpeld opgemerkt........of het was gewoon nieuwsgierigheid........maar hij zwom…nee, dreef richting aas.........bleef een heel kort moment met z’n bek voor het aas dobberen........toen het wateroppervlakte plotseling brak en het stukkie stokbrood in één slurp onder water verdween.........!
Marc sloeg aan waarna het wateroppervlak veranderde in een woeste kolk en de lijn van de molen werd gerukt. Een vreugde kreet van de Vistripper ging over het water want een mooiere manier van jagen op een karper dan met een korts is er voor Marc niet. De andere Vistrippers zagen de hengel van Marc vol in z’n span boog staan en kwamen richting de vangststek. Voor Marc was het dubbel genieten want een Karper aan een lichte matchhengel bezorgt een Vistripper prachtige sport. Ook de 0.18 mm lijn dwong Marc tot voorzichtigheid maar gelukkig waren en geen obstakels in het water in de vorm van takken of waterplanten. Ook de in het Lac gebouwde pier was voldoende ver weg zodat Marc de karper in z’n lange drill weg kon houden bij dit enige gevaarlijke obstakel. Natuurlijk was Kjell ook van z’n stek gekomen en kwam kijken of zijn leidende positie in gevaar zou komen. Na een lange drill kon Marc een Spiegel Karper scheppen, en daar was Kjell gelijk duidelijk over. Hij schatte hem op het eerste gezicht groter dan die van hem en nadat het meetlint langs de Karper was gelegd kreeg Kjell gelijk.
72 cm. Spiegel Karper lag aan de Vistrippers voeten, Marc had de koppositie overgenomen.
Na de foto’s werd de Karper weer teruggezet waarna de concurrentie keek hoe die rig van Marc werkte en werden de hengels van Nils en Kjell omgebouwd naar de buldo techniek. Niet alle Vistrippers waren overtuigd van de buldo tactiek , één keer is leuk, maar eerst is ff afwachten of de buldo-Vistrippers in staat zouden zijn een tweede keer succesvol te zijn. Die tweede keer zou niet lang op zich laten wachten. Na het missen van een volgende Karper die Marc te snel/slim af was en het stokbrood van de haak vrat voordat hij gehaakt kon worden, was het binnen een half uur weer raak. Marc haakte een tweede Karper, een Schub van 62 cm. Nu was broer Eric ook overtuigd en wilde ook met de buldo in de slag. Hij nam de drill van Marc over en na een enthousiaste drill aan de matchhengel (dat beest bleek knap sterk want ging er enkele malen vandoor en sleurde iedere keer tientallen meters lijn van de spoel). Een gevolg van de lange drills aan het lichte materiaal was dat de zonnende Karpers in hun rust werden verstoord en steeds verder uit de kant gingen dobberen. Marc ving nog een derde Karper maar daar moest wat langer op gewacht worden.
Kjell was het intussen ook gelukt z’n broodkorst in de buurt van de Karper te zwiepen en haakte niet veel later ook een mooie Schub. Met 64 cm iets groter dan z’n vorige, maar niet groot genoeg om Marc van z’n 1e stek te verdrijven. Met zo’n doorweekt stuk stokbrood is het lastig vissen en werden een aantal aanbeten gemist door de buldo Vistrippers. Maar prachtige hengelsport blijft dat vissen met een korst op het water. Door het heldere weer zagen ze de Karpers op hun aas afkomen en werd deze dobbertocht iedere keer met spanning gevolgd. Zoals gezegd werd het na een paar gehaakte karper steeds lastiger om de Karper te bereiken omdat ze steeds verder uit de kant gingen liggen zonnen, weg van al die drukte makende Karper die tijdens de drill vochten voor hun vrijheid.
Aan het eind van de middag kregen we door stom toeval een indruk van de Karperdichtheid op het Lac. Op een gegeven moment werd er door iets of iemand een kort knetterhard en hoog geluid geproduceerd dat ook door de inwoners van het Lac werd opgemerkt. We zagen op tientallen plaatsen in het water dat de Buffels uit hun middagdutje werden opgeschrikt en er een kolkende massa ontstond. Een prachtig maar verbazingwekkende aanblik.
Wie ook gealarmeerd werd door de vangsten en consternatie op de stek van de Vistrippers (er stond elke keer het nodige publiek de drills te volgen), was Bromsnor. Dit keer had hij een fietsmaat meegenomen. Hij had waarschijnlijk door z’n jumelles gezien dat de groep Vistrippers te groot was en te ver verspreid over het Lac stond te hengelen om ze in zijn eentje te kunnen checken. Zijn auto had hij bij de groep rond Max en Harry gezet, z’n fietsmaat ging richting de Vistrippers die bij de pier aan het Karperen waren. Er lagen intussen meer dan 2 hengels per Vistripper in het water waardoor Eric, Harry en Nico op het idee kwamen om maar gelijk te doen alsof ze zouden vertrekken. De ene hield Bromsnor aan de praat terwijl de andere Vistripper ongezien wat hengels op het droge bracht.
Na de controle en afhandeling van de financiën hadden Eric, Harry en Nico het wel gezien. Het was 17.00 uur geweest en ze hadden het thuisfront in Septon gezegd dat ze rond 18.00 uur terug zouden zijn. Max, Kjell, Nils en Marc willen nog ff blijven en de laatste stukken stokbrood opmaken en zouden iets later bij La Barriere aansluiten. Gedurende de Vistripdag was er contact met elkaar gehouden en was afgesproken om het laatste diner op Waalse bodem nog een keer bij mademoiselle Afrique en Chefke te gaan bestellen.

De laatste Vistrippergroep kon trouwens ook niet eerder vertrekken want voordat Bromsnor en z’n maat de administratie had afgehandeld waren net de laatste stukken stokbrood aan de haak richting Karpers gegooid. We zeiden tegen het koppel dat ze al die vergunningen wel mochten houden omdat we binnen een half uurtje zouden inpakken. Maar nee, Bromsnor & Co stonden op hun strepen en iedere Vistripper kreeg een uitgebreide verzameling vergunningen + info. Het laatste half uur aan het Lac waren Nils en Marc nog succesvol. Nils haakte volgens eigen zeggen zijn eerste buffel Karper. En van de run die zijn gehaakte Karper inzette kreeg Marc het toch ff Spaans benauwd. Of die slip van Nils stond licht afgesteld, of hij had een Championvis gehaakt want dat beest nam een sprint die Nils pas kon keren toen de gehaakte Karper goed voorbij het midden van het Lac was gesprint. Onze nationale trots Ranomi Kromowidjojo was in een onderling duel met die krachtpatser op deze 50 meter sprint volkomen kansloos geweest. Marc had ook weer een Karper gehaakt maar het was duidelijk dat die Karper van Nils minder moeite had om lijn van de spoel te sleuren. Ook vlak onder de kant duurde het ff voordat Kjell de vis in het schepnet kon manoeuvreren, maar eenmaal op de kant werd duidelijk dat Nils z’n SchubKarper een paar cm te kort was. Maar Nils was die teleurstelling gauw vergeten, want de vangst van je eerste Karper van dit formaat is niet verkeerd.

Als op eerdere Vistrips werd ook deze Vistripweek het Championship op de laatste Vistripdag beslist. Het Championship was Kjell zeer zeker gegund op z’n 2e Vistripweek, maar de Beunken waren er niet minder blij om. Dat werd wel weer eens tijd voor de Beunkclan, de laatste keer dat ze zegevierden stamde alweer uit Mequinenza 2005 met de record Meerval. Nadat Marc de felicitaties had ontvangen werden de visspullen een laatste keer ingepakt en vertrokken de 2 overgebleven Vistripperscars richting Septon.
Er werd op ze gewacht aan de grote stenen (Vistrippers)stamtafel waar Herman, Jan en Sjoerd naar de Vistrippers uit Vielsalm werd uitgekeken. De zon was al van het terras verdwenen toen de laatste Vistrippers arriveerden waarna Marc gelijk zijn Daywinner en Champion rondje kon indoen. Chefke en mademoiselle Afrique waren weer blij de Vistrippersgroep te mogen ontvangen, en op verzoek werd de diner tafel dit keer binnen gedekt. Buiten was de temperatuur onder het niveau ‘prettig’ gedaald en dus werden de volgende biertjes binnen genuttigd. Vlak voordat we het laatste rondje buiten hadden genuttigd kwam er net als eerder die week een (stam)gast naar buiten waggelen. Ook dit menneke was niet van de pintekes afgebleven en ging op zoek naar z’n auto. De hele Vistripweek hadden we nog geen ander blauw op straat gezien want anders hadden we dit soort hilarische taferelen kunnen aanschouwen.

Voor het diner werden weer de Steaks en Canard besteld, en kwam het gesprek natuurlijk op de plannen van volgend jaar. De meeste Vistrippers gingen voor een hernieuwde Vistrip richting Ierland, al gingen er ook stemmen op voor een onontdekt Vistripland bij de Noorderburen in Scandinavië.

Genoeg om over te discussiëren in de komende maanden bij familiebijeenkomsten.

De Canard en Steaks kwamen op tafel en die Steaks zagen er een stuk beter (lees; dikker) uit dan bij ons bezoek twee dagen geleden. Het bewijs hier aan het eind van de bewegende beelden, we konden ons niet aan de indruk onttrekken dat de Cheff-kok de Steak op dinsdag doormidden had gesneden om voldoende Steak op tafel te kunnen zetten. Die Steaks van dinsdag waren niet te vergelijken met die van dit diner. Die Chef-kok dacht dinsdagavond natuurlijk; die Ollanders zie ik toch nooit meer terug dus dan maar door de helft die Steaks.
Hoogste tijd dat Gordon Ramsay daar is ff langs gaat en die Cheff-kok een lesje service aan de klant bijbrengt ! IJs en koffie cognac als nagerecht en nog een laatste rondje aan de bar van La Barriere waarna we afscheid namen van de aanwezigen. De volgende neut namen we in het Vistriphuis. Hoogste tijd voor de toast op Ad & Ad en de harde worst van moeder Beunk.

Thuisgekomen namen alle Vistrippers plaats rond de grote tafel en zo de Vistripperstraditie wil schonken ze hun favoriete drank in en kreeg elke Vistripper een glas Zoco ingeschonken. De harde droge worst werd aangesneden en Eric las het begeleidende briefje van moeder, zus en tante Coby voor.

Vistrippers: “ proost Adje en Aadje, voor altijd in ons hart”!

De jongste Vistripper Kjell werd voor het achteroverslaan van de Zoco gewaarschuwd voor de anijssmaak van dit favoriete drankje van Aadje, maar nadat hij de Zoco langs de huig had laten glijden zei hij,

Kjell: “ niks mis mee, ik vind dat spul lekker”!

Helaas voor Kjell, elke Vistripper krijgt (zo de traditie voorschrijft) maar 1 glaasje, dan moest hij volgend jaar maar zorgen dat hij er weer bij zou zijn. De rest van de avond en nacht werd rond de diner tafel doorgebracht met rustige, geinige en verhitte discussies, ideeën en anekdotes. De volgende morgen moesten we voor 10 uur het Vistriphuis in acceptabele omstandigheden achterlaten, anders konden we fluiten naar de borg van € 500,--.

Afgesproken werd dat alle Vistrippers ruim voor 9.00 uur inzetbaar zouden zijn

Vertrek richting Zwolle.

Een relaxte start van de vrijdagmorgen, en voor sommige Vistrippers iets te relaxed. Op de eerste dag had madame de ménage nog benadrukt dat we om 10.00 uur toch echt het Vistriphuis moesten hebben verlaten, maar dat was niet gelukt. Rond dat klokkie waren we net klaar met het afruimen van de ontbijttafel toen er aan het touw van de deurbel werd getrokken. Drie mensen van BelVilla melden zich, waaronder madame de ménage met een gezicht op onweer. De beide andere BelVilla mensen hadden gelukkig een opgeruimder humeur en stelden zich met een smile eerst netjes voor. Het was de eigenaar van het Vistriphuis met zijn eega, en die vonden het een minder probleem dat de hal nog vol stond met Vistrippersmateriaal. Ze stelden voor om madame de ménage eerst op de bovenverdieping te laten beginnen, zodat we rustig de tijd hadden om ons klaar te maken voor vertrek richting Zwolle.
Dat ging ons een half uur later lukken waarna we afscheid namen van de personnes BelVilla met de complimenten voor de geleverde service en onze bewondering voor de kwaliteit van de gehuurde accommodatie. Een reden om niet nog een Vistrip in dezelfde bungalow te boeken zou niet afhangen van de prijs - kwaliteit verhouding van de BelVilla, maar had meer te maken met het gebrek aan grote vissen in het viswater van Septon en omstreken.

De Championvis van Marc was dan wel niet de kleinste in de serie van 22 Vistripjaren, maar de meeste gevangen vissen (afgezien van de succesvolle laatste vis-Vistripdag) zouden we normaal gebruiken als aasvis voor een dagje snoeken op de Vecht.
Het weer voor de terugreis was perfect, wederom geen wolk en zon strak boven de heuvels. Onderweg werd er nog een verlengde tankpitstop gemaakt voor een broodje, maar een paar verkoelende bakjes Ben & Jerry's ijs werden ook besteld. Nog ff genieten van de zon en het ijs, buiten op de rustplaats van de Shell. De reis naar Zwolle verliep verder zonder files en kort na de middag waren we weer terug op de vertrekstek bij Herman. Na een laatste bakkie met de aanwezige Vistrippers werd de 2012 Vistrip afgesloten.
Het was weer een geinig en gezellig weekje geweest. Het aantal Vistrippers dat deze 22 Vistrip een hengeltje was komen ingooien was weer groot, 16 Vistrippers totaal, dus de opzet van een Vistrip dicht bij huis was geslaagd. Het aantal gevangen vissen, en dan met name de grootte van de gehaakte vissen was wat minder vermeldenswaardig.